Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε!


Εχθές το βράδυ ξάπλωσα στο κρεβάτι μου κι άρχισα να απαριθμώ νοερά τις δουλειές που έκανα όλη την ημέρα. Έβαλα πλυντήριο, το άπλωσα, μαγείρεψα, σιδέρωσα δύο πλυντήρια και πολλά πολλά ακόμα...
Ατέλειωτη η λίστα όπως και κάθε μέρα δηλαδή!

Σκέψη στη σκέψη και μετά από απανωτούς συνειρμούς έφτασα μερικές γενιές πίσω.
Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως τα κατάφερναν οι γιαγιάδες μας 
και οι ακόμα παλιότερες "νοικοκυρές".

Πλυντήρια ρούχων & πιάτων δεν υπήρχαν, αλλά ούτε ηλεκτρικές σκούπες, ψυγεία,
πάμπερς, ζεστό νερό, απορρυπαντικά...
Τις περισσότερες φορές ούτε καν μπάνιο μέσα στο σπίτι.
Και μάλιστα έκαναν και καμιά 7-8 παιδιά η καθεμία!

Δεν ξέρω πως τα έβγαζαν πέρα. 
Το μόνο που μπορώ να φανταστώ είναι ότι δεν ήταν όλα και τόσο καθαρά,
όπως έχουμε μάθει να ζούμε εμείς τώρα πια.
Αλλιώς δεν γίνεται.
Απλά μαθηματικά! ΔΕΝ γίνεται.

Για αυτό λοιπόν να μην είμαστε αχάριστες!
(για μένα το λέω περισσότερο που γκρινιάζω για τις δουλειές του σπιτιού!χεχε)
Και να εκτιμούμε όλες αυτές τις ανέσεις που ...απλόχερα μας χάρισε η σύγχρονη τεχνολογία!!!


Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Η πόλη μου Νο4 - Κωνσταντινούπολη!

Μια ακόμα πόλη! Μια πόλη που έχω επισκεφτεί κι εγώ ως απλή τουρίστρια.
Που δεν προλαβαίνεις να τη χορτάσεις...
Μια πόλη με απέραντη ιστορία & μια ατμόσφαιρα περίεργα πλανευτική...

Στην Κωνσταντινούπολη μένει η Εύα και μας γράφει τα δικά της Μ'άρεσει/Δεν μ'αρέσει:


''Γεια σας! Είμαι η Εύα και ζω εδώ και 2 περίπου χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. 
Έχω ένα γιο 8 μηνών, τον Ruzgar Ilyas
Σας παρουσιάζω τα «δικά» μου θετικά και αρνητικά της Πόλης.  



Μ'αρέσει:

Ότι είναι ίσως η πιο όμορφη πόλη στον κόσμο!

Ότι όλα είναι τόσο οικεία: φαγητό, λέξεις, μυρωδιές, γειτονιές.

Ότι παντού υπάρχει η σφραγίδα του Βυζαντίου.

Ότι έχει αμέτρητα πάρκα.

Ότι έχει πολύ έντονη πολιτιστική ζωή.

Ότι είναι ένα βήμα από την Ελλάδα.



Δεν μ'αρέσει:

Ότι η κίνηση στους δρόμους είναι ανυπόφορη.

Ότι κάποιες φορές (ελάχιστες) και παρά τον εκμοντερνισμό της Τουρκίας, είναι δύσκολο να είσαι γυναίκα σε αυτήν την πόλη.

Ότι με περιβάλλει υπερβολική κοινωνική και οικονομική ανισότητα.

Φιλιά πολλά
Εύα''
 
 
Ευάκι σε ευχαριστούμε! 
Να περνάς πάντα όμορφα & να χαίρεσαι το αγόρι σου :) :)) 

Το e-mail για να μας στέλνετε ότι επιθυμείτε είναι:
miamamastaxena@gmail.com
 

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Ζωδιάκια!! :)


Δεν μπορώ να πω ότι πιστεύω στα ζώδια με την έννοια των καθημερινών ή μηνιαίων προβλέψεων.
Πιστεύω όμως πολύ σε κάποια γενικά χαρακτηριστικά.

Έτσι έψαξα να βρω τι χαρακτηριστικά έχουν τα παρθενάκια!
(Αυτό το ότι έχει μανία με την τάξη... μάλλον εμφανίζεται σε μεγαλύτερη ηλικία!!! χεχε)

Πάμε να δούμε όλα τα ζωδιάκια τους!


Κριός
Το Κριαράκι λατρεύει την δράση και την περιπέτεια. Βλέπει την ζωή σαν μια ασταμάτητη πρόκληση. Χαρείτε το πνεύμα, την ζωντάνια , την γενναιότητα και τις πολεμοχαρείς τάσεις του. Αυτοκίνητα και ανταγωνιστικά παιχνίδια το ενθουσιάζουν. Προσέξτε την τάση του να χτυπά στο κεφάλι. Είναι έξυπνο, αθώο και δραστήριο, βιαστικό και ενθουσιώδες. Δύσκολα θα μπορέσετε να δαμάσετε την αγάπη του για την ελευθερία και την υπερενεργητικότητα του. Ο έλεγχος και η προσοχή σας πρέπει να υπάρχουν σε σταθερή βάση. Στο σχολείο οι δάσκαλοι θα το βρίσκουν πολλές φορές αδιάφορο ή απρόσεκτο. Όταν βρει κάτι που το ενδιαφέρει τότε θα δείξει τέτοιο ζήλο και τίποτε δεν θα το σταματά. Η έμφυτη αντίδραση που βγάζει σε πολλά πράγματα, σβήνει μόνο με καλό τρόπο από μέρους σας και όχι με τη πίεση.

Ταύρος
Το Ταυράκι είναι υπομονετικό, ήρεμο και πεισματάρικο. Πρέπει να αισθάνεται την ασφάλεια και την σιγουριά για να είναι καλά. Του αρέσει η φύση, η γη, τα χώματα, ο κήπος, η ζωγραφική και η μουσική. Είναι κτητικό με τα παιχνίδια του και δύσκολα θα τα μοιραστεί με άλλα παιδιά. Η έμφυτη πειθαρχία του θα γίνει η ευχαρίστησή του με τους κανονισμούς στο σχολείο. Η πρόοδός του θα είναι αργή, σίγουρη και σταθερή. Μην το σπρώχνετε να κάνει κάτι βιαστικά, θέλει το χρόνο του. 

Δίδυμος
Το Διδυμάκι αντιλαμβάνεται γρήγορα, μιλά γρήγορα, περπατά από νωρίς, εκτός αν υπάρχει κάποια αρνητική όψη στο γενέθλιο χάρτη του. Βαριέται εύκολα τα παιχνίδια του και αναζητά μονίμως μια νέα πνευματική διέγερση. Η προσοχή του διασπάται συνέχεια από καινούργια και διαφορετικά πράγματα. Μπορεί να διαβάζει και να βλέπει τηλεόραση, την ίδια στιγμή. Του είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί για πολλή ώρα μόνο σε ένα παιχνίδι. Στο σχολείο η οξυδέρκεια του το βοηθάει να μαθαίνει εύκολα. Έχει ιδιαίτερη κλίση στις ξένες γλώσσες. Έλκετε από τα κομπιούτερ και μπορεί να ασχοληθεί για πολλές ώρες με αυτά. Οποιαδήποτε πίεση από μέρους επάνω του μπορεί να φέρνει μόνο αντιδράσεις και αρνητικά αποτελέσματα.

Καρκίνος
Το Καρκινάκι είναι ευαίσθητο, παραπονιάρικο και προσκολλημένο στην μαμά του, ενώ πληγώνετε πολύ εύκολα. Έχει ανεπτυγμένη φαντασία και λατρεύει τα παραμύθια και τις συλλογές. Είναι περιποιητικό και ο ρόλος της μαμάς ή του μπαμπά ίσως είναι το αγαπημένο του παιχνίδι. Η καλή του μνήμη στο σχολείο είναι κάτι που θα το βοηθήσει πολύ, ιδιαίτερα στην ιστορία και την γεωγραφία. Πείτε του παραμύθια, περπατήστε μαζί του στην ακρογιαλιά, μαζέψτε κοχύλια. Δώστε θάρρος στο Καρκινάκι σας για να διώξει τις ανασφάλειες του, αλλά μην το παρακάνετε.

Λέων
Το Λεονταράκι είναι γενναιόδωρο και γενναιόψυχο όσο κανένα άλλο παιδί του ζωδιακού. Είναι αρκετά δημιουργικό και του αρέσει να είναι ο αρχηγός της παρέας του. Θα μοιράζετε εύκολα τα παιχνίδια με τους φίλους και τις παρέες του. Είναι το παιδί που θέλει να παίζει και να διασκεδάζει συνέχεια και ασταμάτητα. Έλκεται πολύ από τις μεγάλες ιδέες και τους σπουδαίους ρόλους. Το θέατρο, τα εντυπωσιακά κουστούμια αλλά και τα αυτοκίνητα μπορεί να γίνουν τα αγαπημένα του παιχνίδια. Έχει ανάγκη τους επαίνους και τον θαυμασμό σας και μπορεί να φθάσει πολύ ψηλά. Μόνο μην το παρακάνετε γιατί μπορεί να το οδηγήσετε στην αλαζονεία και τον σνομπισμό,αλλά μην χαλάτε την χαρούμενη διάθεσή του.

Παρθένος
Το Παρθενάκι θέλει να κάνει τα πάντα τέλεια, μεθοδικά και αβίαστα, χωρίς να υπολογίζει τον χρόνο που θα χρειαστεί. Είναι αρκετά ντροπαλό και πολύ σεμνό ενώ του αρέσει να βοηθάει τους γύρω του. Τα παζλ, οι δουλειές του σπιτιού, η μουσική και το θέατρο είναι από τις αγαπημένες του δραστηριότητες. Οι καλλιτεχνικές του τάσεις, αν βοηθηθούν, μπορεί να εξελιχθεί σε καλό καλλιτέχνη. Στο σχολείο, οι δάσκαλοι θα το αγαπούν για την αγάπη που δείχνει στην τάξη, την καθαριότητα και για την υπακοή του. Πρέπει να οπλιστείτε με μεγάλη στοργή και ανεκτικότητα για να αντέξετε, την έντονη κριτική που θα κάνει σε σας και σε όλα τριγύρω του.  

Ζυγός
Το Ζυγάκι είναι το πιο συνεργάσιμο και συμπαθητικό παιδί του ζωδιακού κύκλου. Του αρέσει η συντροφιά, είναι υπάκουο, ήρεμο και πολύ ευαίσθητο στην κριτική των άλλων. Ένα αρμονικό και όμορφο περιβάλλον θα παίξει μεγάλο ρόλο στην ψυχική του ισορροπία, διαφορετικά μπορεί να γίνει πολύ νευρικό. 'Έχει καλλιτεχνικό ταλέντο, του αρέσουν οι εκθέσεις ζωγραφικής και η διακόσμηση. Η φύση του το κάνει πολύ ευγενικό, διπλωματικό και διακριτικό. Πρέπει να προωθήσετε την αγάπη του περισσότερο στην εργασία, γιατί μπορεί να την αποφεύγει χαζεύοντας μια πεταλούδα. Βοηθήστε να γίνει περισσότερο αποφασιστικό και αυτόνομο.

Σκορπιός
Το Σκορπάκι σας είναι ένα έντονο και δυνατό παιδί ενώ παθιάζεται με ότι και αν ασχοληθεί. Έχει ανεπτυγμένη διαίσθηση,ζωηρή φαντασία και του αρέσει να διεισδύει βαθιά στα πράγματα. Λατρεύει τα μυστικά, το κρυφτό και τους ντετέκτιβ. Η ζωγραφική, το σκάκι και οι πολεμιστές περιλαμβάνονται στα αγαπημένα του παιχνίδια. Στο σχολείο θα είναι από τους καλούς μαθητές. Είναι έξυπνο, με αυτοπειθαρχία και καλή μνήμη. Η αποφασιστικότητα και η δύναμη του πρέπει να διοχετευτούν προς τις σωστή κατεύθυνση. Μην περιμένετε να σας πει εύκολα τα μυστικά του και το τι αισθάνεται.

Τοξότης (εγώ!)
Ο μικρός Τοξότης είναι ένα πολύ ενεργητικό παιδί, ζωηρό, σκανταλιάρικο και χαρούμενο. Είναι πολύ ειλικρινές, τίμιο και φιλελεύθερο. Επιζητά τα παιχνίδια, τις εξερευνήσεις και τις περιπέτειες. Η εξοχή, τα σπορ και τα ζώα είναι τα αγαπημένα του ενδιαφέροντα. Η γνώση και τα ταξίδια γίνονται γρήγορα πηγή έλξης για αυτό. Του αρέσει η μάθηση, γι΄ αυτό η πρόοδός του είναι εύκολη και ανοδική. Ο αθλητισμός μπορεί να απορροφήσει την υπερενεργητικότητά του. Διασκεδάζει με σκανταλιές και δεν πειθαρχείται εύκολα.

Αιγόκερος
Το Αιγοκεράκι είναι σοβαρό παιδί και από πολύ μικρό έχει την ωριμότητα ενός μεγάλου. Σέβεται την οικογένεια,τους δασκάλους του και την εξουσία. Αγαπά την γιαγιά και τον παππού και λατρεύει την παρέα τους. Είναι αρκετά προσεκτικό και δύσκολα θα σας ταλαιπωρήσει, με παιδικές απερισκεψίες. Του αρέσει να έχει υπευθυνότητες του σπιτιού και να παίρνει ενεργό μέρος στη τάξη του. Στο σχολείο, η αγάπη του για τα βιβλία και το διάβασμα θα τον βοηθήσουν να εξελιχθεί σε καλό μαθητή.Γνωρίζει την πειθαρχία και την τάξη γι' αυτό μπορεί να θυμώσει εύκολα αν θελήσετε να του τις χαλάσετε.

Υδροχόος
Ένας μικρός επαναστάτης, εξερευνητής και εφευρέτης. Η έντονη ενεργητικότητά του είναι φυσικό να σας κάνει να τρέχετε όλη μέρα από πίσω του. Είναι πολύ φιλικός, κοινωνικός αλλά και απρόβλεπτος. Οι φίλοι του πολύ γρήγορα γίνονται πιο σημαντικοί από εσάς γι΄ αυτόν. Τα ηλεκτρονικά, τα χημικά και τα εφευρετικά παιχνίδια είναι τα αγαπημένα του. Στο σχολείο είναι έξυπνος, αλλά ατίθασος και αντιδραστικός. Μην ξεχνάτε ότι δεν είναι εύκολο να περιορίσετε, την φιλελεύθερη και αντιδραστική φύση του, γιατί θα κάνει σχεδόν πάντα το αντίθετο από αυτό που του υποδεικνύεται.

Ιχθύς
Το ονειροπόλο Ψαράκι είναι πολύ συμπαθητικό, ευαίσθητο και εξυπηρετικό. Θα προσαρμοστεί σε κάθε περιβάλλον γρήγορα, ήσυχα και με μεγάλη κατανόηση. Είναι καλλιτεχνική φύση, λατρεύει τα παραμύθια, τα ποιήματα, τα μουσικά όργανα και τις φανταστικές ιστορίες. Οι αυστηροί δάσκαλοι και τα σκληρά σπορ το απωθούν και το τρομάζουν. Τονώστε την αυτοπεποίθησή του και μην γίνεστε αυστηροί μαζί του. Δώστε ώθηση στην δημιουργική και μεγάλη φαντασία του.



*Πηγή: http://www.astrofree.gr

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Μια Ελλάδα αλλιώς...


Διαβάζω κάθε μέρα στο ίντερνετ ελληνικές εφημερίδες & ψιλοστεναχωριέμαι...
Για το πως αλλάζει η χώρα μας, η διάθεση των ανθρώπων, οι δυνατότητες τους.
Για τα χαμόγελα που σβήνουν και την ανασφάλεια που ξέρω και από τους δικούς μου ανθρώπους ότι μεγαλώνει.

Ζω εδώ και 2 χρόνια στην Ολλανδία και από την πρώτη στιγμή -όπως είναι και λογικό- έκανα συγκρίσεις...
Έχανε πάντα η Ελλαδίτσα μου. Εκτός από τον ήλιο & τη θάλασσα.
Δεν ξέρω τι φταίει. Μάλλον όλοι μας. Άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο.
Φταίμε όταν κοιτάμε μόνο την πάρτη μας και το πως θα τη βολέψουμε εμείς κι όχι το σύνολο.
Φταίμε όταν γίνεται ένας αντικαπνιστικός νόμος και κοιτάμε πως θα καπνίσουμε μέσα ενώ απαγορεύεται,
ενώ εδώ βγήκε ο νόμος και αυτό ήταν. Εφαρμόστηκε. Νόμος.

Όμως θεωρώ ότι το πρόβλημα αρχίζει από ψηλά... και κατεβαίνει.

Γιατί κι ένας Ολλανδός θα πρέπει στο τέλος του χρόνου να πληρώσει τους φόρους του (και είναι υψηλοί!)
αλλά ξέρει ότι θα πάρει τα χρήματά του πίσω σε είδος.
Σε σούπερ νοσοκομεία, καλά & δωρεάν σχολεία, δρόμους χωρίς λακκούβες, ασφάλεια κτλ κτλ
Στην Ελλάδα δεν παίρνεις τίποτα πίσω. Πληρώνεις τους φόρους σου και μετά πρέπει να πληρώσεις και τα ιδιωτικά σχολεία & τον ιδιωτικό παιδίατρο & να κάνεις και 2-3 σέρβις παραπάνω στο αυτοκίνητο λόγω των δρόμων που περισσότερο σε camel trophy παραπέμπουν...

Μου τη δίνει που δεν καταφέρνουμε να βάλουμε μια τάξη σε όλο αυτό το χάος!
Έχουμε μια τόσο όμορφη χώρα, με ΤΙΣ δυνατότητες και αντί να είμαστε οι πρώτοι του χωριού, είμαστε οι τελευταίοι...

Θυμάμαι πριν λίγους μήνες ήρθε ένα γράμμα για τον άντρα μου και όταν τον ρώτησα τι είναι μου είπε ότι ήταν από τον δήμο. Του υπενθύμιζαν ότι σε 3 μήνες λήγει το διαβατήριο του για να μη βρεθεί προ εκπλήξεως..... ? ! ? Ορίστε;
Ποιο πολιτισμικό σοκ μου λες εσύ... κι αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα από τα άπειρα που μπορώ να σας διηγηθώ.

Θέλω να ονειρεύομαι ότι μια μέρα θα παίρνω το αεροπλάνο και θα φτάνω στην καλύτερη χώρα του κόσμου.
Τη δική μου. Έτσι όπως θα την έχουμε φτιάξει τότε, σε πολλά-πολλά χρόνια.
Θέλω να ελπίζω ότι όταν με ρωτάνε από που είμαι θα λέω "Από την Ελλάδα" και θα νιώθω ξανά περήφανη.
Γιατί τώρα δεν νιώθω...


''Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. 
Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις''.
Οδυσσέας Ελύτης

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Listen to your heart!


Τον τελευταίο μήνα προσπαθώ να μάθω στη Νικολέτα να κοιμάται μόνη.
Καθυστερήσαμε να τη βάλουμε στο δικό της δωμάτιο λόγω έλλειψης χώρου, 
μετά πήγα στην Ελλάδα για αρκετό καιρό και από τότε που γυρίσαμε έχει πια το δικό της δωμάτιο!

Από την αρχή η ιδέα να την αφήνω με ένα φιλί και μια γλυκιά καληνύχτα στο κρεβάτι της
 και να φεύγω δεν της φάνηκε και τόσο καλή ιδέα! 
(Αν ρωτήσετε τους γείτονες θα σας το επιβεβαιώσουν αμέσως!)

Διάβασα διάφορα βιβλία & άρθρα για το πως να τα καταφέρω, 
πως να τη βοηθήσω να μάθει να κοιμάται μόνη της.
Δεν "έκατσε" καμία μέθοδος...

Η πιο συχνά προτεινόμενη είναι να αφήσεις το μωρό να κλαίει για λίγη ώρα.
Η ώρα αυτή σταδιακά θα αυξάνεται κι ενδιάμεσα θα πρέπει να εμφανίζεσαι στο δωμάτιο του
για να το καθησυχάζεις ότι "η μαμά είναι ακόμα εδώ".
Σιγά-σιγά το παιδί συνηθίζει ( ή απλά το παίρνει απόφαση) και αρχίζει να κοιμάται μόνο του.

Το δικό μου παιδάκι δεν ενθουσιάστηκε καθόλου με τη συγκεκριμένη μέθοδο.
Για την ακρίβεια όση ώρα κι αν περνούσε έκλαιγε απαρηγόρητη...
Μόλις έμπαινα στο δωμάτιο μου χαμογελούσε και το μουτράκι της φωτιζόταν, 
παρόλο που τα δάκρυα ακόμα έτρεχαν στα μαγουλάκια... 

Σήμερα λοιπόν αφού την έβαλα στο κρεβάτι, την φίλησα, 
της έδωσα την κυρία-πάπια αγκαλιά και την σκέπασα, βγήκα από το δωμάτιο.
Το κλάμα ξεκίνησε αυτόματα με το που έκανα αναστροφή από κοντά της...
Τότε αποφάσισα να γυρίσω πίσω, να κάτσω δίπλα της και να την χαϊδεύω μέχρι να κοιμηθεί. 
Η Νικολετίτσα μου μου έπιασε το χέρι (συγκεκριμένα τον αντίχειρα) και με χάιδευε εκείνη... 
μέχρι που την πήρε τελικά ο ύπνος.

Κάπου εκεί αποφάσισα ότι δεν με νοιάζει τι λέει κανένα βιβλίο και καμία μέθοδος
και αύριο θα μπουν όλα στη βιβλιοθήκη. Σίγουρα ξέρουν τι λένε όλοι αυτοί οι ειδικοί,
 αλλά το δικό μου παιδάκι το ξέρω καλύτερα από όλους εγώ

Κι αν εκείνο νιώθει πιο ήρεμο και ασφαλές με τη μαμά στο δωμάτιο, εγώ θα είμαι εκεί! 
Κι ας μάθει να κοιμάται μόνη της λίγο μεγαλύτερη... Δεν πειράζει.

Γιατί ακόμα το παιδάκι μου δεν μιλάει και δεν ξέρω αν φοβάται, αν πονάει, αν, αν, αν..
Και μέχρι να μπορεί να μου πει τι θέλει ή τι έχει ανάγκη εγώ έχω χρέος να είμαι εκεί.
Κι ας είμαι λάθος σύμφωνα με τα βιβλία... 


Top 10 χώρες "Μαμάδων Στα Ξένα"!


Δύο μήνες συμπληρώσαμε και ορίστε οι δέκα χώρες με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στο Blog!! 
Έτσι απλά για να πάρουμε μια ιδέα ποιες είμαστε!!

Top 10!
Ελλάδα

Ολλανδία

Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής

Ρωσία

Γερμανία

Γαλλία

Ιταλία

Ουκρανία

Κύπρος

Ηνωμένο Βασίλειο

Το ότι η Ελλάδα είναι πρώτη μου αρέσει πολύ!
(Kαι η αλήθεια είναι ότι δεν είναι μόνο οι φίλες μου από εκεί που σερφάρουν στη σελίδα μας! χεχεχε)

Φιλάκια Πολλά xxx

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Σχεδόν ένας χρόνος...


Το παιδάκι μου μεγαλώνει και είμαι πολύ χαρούμενη γι' αυτό!
Σε λίγες μέρες θα έχει περάσει κιόλας ένας χρόνος από τη στιγμή που την πρωτοπήρα στην αγκαλιά μου...

Θα μου πεις, σιγά ακόμα μωράκι είναι...
Έλα που δεν είναι!

Η Νικολέτα μου είναι πολύ ανεξάρτητο παιδάκι, κι αυτό με χαροποιεί & με κάνει να νιώθω περήφανη.
Που η κορούλα μου τα καταφέρνει και "μόνη" της! 
Κι αυτός θα πρέπει άλλωστε να είναι και ο σκοπός μας:  

Να φτιάξουμε ανεξάρτητους & ελεύθερους ανθρώπους.

Μου αρέσει που δεν με χρειάζεται.
Αλλά μου λείπει κιόλας λιγάκι...

Τους πρώτους μήνες της κοινής μας ζωής την έπαιρνα συχνά αγκαλιά και λικνιζόμασταν μαζί.
Έβαζα παιδικά τραγουδάκια, την είχα αγκαλιά σε όρθια στάση και χορεύαμε.
Μου άρεζαν πολύ αυτές οι στιγμές...
Θυμάμαι ειδικά μια φορά που την είχα αγκαλίτσα κι εκείνη ακουμπούσε το κεφάλι της στον ώμο μου κοιτώντας προς τα πίσω. Ακούγαμε λοιπόν την Κυρία Χαχανούλα από τους "Μικρούς Κυρίους" κι εγώ χοροπηδούσα (εντάξει όχι πολύ!) και της τραγουδούσα... κάποια στιγμή γυρνάω και την κοιτάζω στον καθρέφτη για να δω αν της αρέσει.. και το νινί μου κοιμόταν, παρά τα χοροπηδητά μου & τη δυνατή μουσική! Τι γλύκα Θεέ μου!!!

Τώρα πια ούτε για αστείο να την έχω αγκαλιά για να χορέψουμε παρέα!
Θέλει κάτω, μόνη της! ..να μπουσουλήσει, να σηκωθεί, να παίξει.
Και είναι απόλυτα λογικό!

Απλά να, είναι που δεν τη χόρτασα ακόμα ως μωράκι... :) 


Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Ρόαλντ Νταλ! Ένας αγαπημένος παιδικός συγγραφέας!


''Ρόαλντ Νταλ : Ο πιο πολυδιαβασμένος συγγραφέας της Παιδικής Λογοτεχνίας του 20ου αιώνα''.

Αυτός ήταν ο τίτλος ενός άρθρου που έφτασε χθες στο εμαιλ μου.
Πρώτη φορά άκουσα το όνομά του και σκέφτηκα "τι άσχετο"!
Τελικά διαβάζοντας το, άρχισα να αναθεωρώ...
Όχι και τόσο άσχετο, αν σκεφτείς ότι μερικά από τα βιβλία του είναι πασίγνωστα & μάλιστα έχουν γίνει και ταινίες που τις έχουμε δει ΟΛΟΙ!

Η 13η Σεπτεμβρίου 1926, ήταν η μέρα που γεννήθηκε στην Ουαλία, κι έτσι έχει αφιερωθεί η συγκεκριμένη ημερομηνία σε αυτόν τον ευφάνταστο παραμυθά!
Το βιβλίο του για παιδιά "Ο μεγάλος φιλικός γίγαντας", ο οποίος έχει την ικανότητα να πραγματοποιεί όνειρα είναι από τους πιο αγαπημένους ήρωες των παιδιών από ότι φαίνεται! Εγώ ομολογώ ότι δεν τον ξέρω, αλλά με τόσο όμορφα σχόλια που διάβασα θα ψάξω να το βρω οπωσδήποτε αυτό το βιβλίο για την Νικόλ!


 Άλλα γνωστά βιβλία του είναι:

  • Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας (καταλάβατε τώρα τι εννοώ!!!)
  • Ματίλντα (έγινε και ταινία με τον Ντάνι Ντε Βίτο!)
  • Οι Mάγισσες
  • Ο ΜΦΓ: Ο Μεγάλος Φιλικός Γίγαντας
  • Ο Απίθανος Κoς. Φοξ - Το Μαγικό Δάχτυλο
  • Η Υπέροχη Ιστορία του Χένρι Σούγκαρ
& επίσης είναι ουσιαστικά ο δημιουργός των Γκρέμλινς!!
Μη μου πείτε πως δε θυμάστε εκείνα τα μικρά τερατάκια!!!
Το 1943 έγραψε το αντίστοιχο βιβλίο και στη συνέχεια η εταιρεία του Ντίσνευ αγόρασε τα δικαιώματα, τροποποίησε κάπως το σενάριο & κυκλοφόρησε την ταινία που ξέρουμε!

Εδώ μπορείτε να βρείτε την επίσημη σελίδα του.


ΥΓ= Και μια που το έφερε η κουβέντα, αν όντως εκείνος ο φιλικός γίγαντας μπορεί να κάνει τα όνειρα πραγματικότητα.. δεν έρχεται και από δω μια βολτούλα;;;


Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

To know us better!


Μια ιδέα που έδωσε η μαμά-Δήμητρα από το Κουβέιτ!

Μου αρέσουν πολύ οι ιστορίες! Τρελαίνομαι να μου εξιστορεί κάποιος γεγονότα της ζωής του.
Όχι από την κουτσομπολίστικη οπτική, αλλά από εκείνη του πόσο 
μπορεί να αλλάξει μια ζωή από τη μια στιγμή στην άλλη!
Πιστεύω ότι πολλές από εσάς κρύβετε από πίσω σας πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες 
για το πως βρεθήκατε στο μέρος που ζείτε!
Τι λέτε, λοιπόν, να μοιραστείτε μαζί μας την προσωπική σας ιστορία;
Εννοείται πως ΟΛΕΣ -και όσες μένετε στην Ελλάδα μας- μπορείτε να μας στείλετε τις ιστορίες σας!!
Στην διεύθυνση miamamastaxena@gmail.com



Αρχίζω, λοιπόν, πρώτη εγώ!
Έτσι για να σπάσω τον πάγο... χεχεχε :)

Πριν 3 χρόνια περίπου ήμουν ακόμα στη Θεσσαλονίκη και δούλευα σε μια ιδιωτική τράπεζα.
Ζούσα μόνη μου, είχα τους φίλους μου, τα χόμπι μου, την οικογένειά μου.
Στο διπλανό γραφείο από το δικό μου καθόταν (ακόμα εκεί κάθεται δηλαδή...) η Μαρία.
Η υπεύθυνη του τμήματος και σημερινή μου κουμπάρα!
Κάθε μέρα ανάμεσα από επιταγές, συναλλαγματικές και οικονομικές αναλύσεις, μιλούσαμε έτσι γενικά, περί ανέμων και υδάτων. Ένα πρωί, πίνοντας καφέ και δουλεύοντας αρχίσαμε μια συζήτηση για τις σχέσεις. Εγώ με πάθος της εξιστορούσα σκηνικά από τις αποτυχημένες ως τότε σχέσεις μου, λέγοντας πως δεν υπάρχει κανείς έτσι όπως τον θέλω και σχολιάζαμε...

Μετά από λίγο -ύστερα από ένα φλας που "έφαγε"- η Μαρία γυρνάει και μου λέει:
- Ρε συ Γεωργία, ο άντρας μου έχει ένα φίλο που νομίζω ότι θα ταιριάζετε πολύ.
Ναι-ναι τώρα που το σκέφτομαι πάαααρα πολύ!
Εγώ χαζογελώντας & φυσικά χωρίς ίχνος ελπίδας ότι όντως μπορεί να υπάρχει αυτός ο κάποιος, τη ρωτούσα να μου πει διάφορα για εκείνον...
Αφού λοιπόν μου εκθείασε αυτόν τον φίλο, η τελευταία της κουβέντα ήταν:
- Μόνο που έχει ένα κακό!
(Ε, αλίμονο... φαινόταν πολύ καλό για να είναι αληθινό!!)
- Ωχ, τι;;; την ρώτησα.
- Μένει στο Άμστερνταμ!
%@*#$)*!^#(
- Σε ποιο Άμστερνταμ; Της Ολλανδίας; ρώτησα με το στόμα ανοιχτό.

Να μην σας τα πολυλογώ, ήταν οι μέρες Χριστουγέννων και ο φίλος του άντρα της ήταν στην Ελλάδα για τις γιορτές. Και εκείνη τη μέρα είχαν ραντεβού για καφέ (έτσι έτυχε και τον θυμήθηκε στη συζήτηση μας). Η Μαρία με κάλεσε να πάω κι εγώ, ''έτσι για χαβαλέ'' είπε. Της είπα "άντε χαζομάρες" και συνεχίσαμε τη δουλειά.
Τελικά μέχρι να σχολάσουμε με είχε πείσει να πάω μαζί τους.
Και πήγα. Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Ειλικρινά. Απλά έτσι για να δω από περιέργεια αυτόν που τόσο ταιριάζω κατά τα λεγόμενά της! (Και μάλιστα πήγα άβαφη, με τα μαλλιά πιασμένα ψηλά όπως να 'ναι και ντύσιμο χαλαρό...)

Τώρα μερικά χρόνια μετά, και ύστερα από ατέλειωτα πηγαινέλα, τηλέφωνα, email... και μετά από ένα γάμο & ένα μωρό, είμαστε εδώ μαζί. Εγώ κι εκείνος ο φίλος... :)

Σε ευχαριστώ Μαρία... :)

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

No 3. New York-New York!



Ένα ακόμα δικό σας κειμενάκι! Για τη Νέα Υόρκη, από την Κατερίνα!


''Γεια σας μανούλες. Είμαι η Κατερίνα και ζω εδώ και 15 χρόνια στην Νέα Υόρκη. Ήρθα για μεταπτυχιακό, έπιασα δουλειά, γνώρισα τον άντρα μου και τώρα έχω δύο υπέροχα παιδιά, τον Steven (5 ετών) και την Μαρία (2 ετών). Μου άρεσε πολύ η ιδέα σου να παρουσιάσει η κάθε μια κάποια αρνητικά και θετικά στοιχεία της ζωής της στην πόλη/χώρα όπου ζει.

Μ’αρέσει:
Ότι είναι ζωντανή/δυναμική πόλη
Ότι οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί σε άλλες κουλτούρες
Ότι δεν νιώθεις ποτέ ξένος (όλοι ξένοι είναι άλλωστε)
Ότι τα παιδιά μου θα έχουν αμέτρητες ευκαιρίες στην ζωή τους
Ότι έχει πολύ έντονη πολιτιστική ζωή (και για παιδιά)

Δεν μ’αρέσει:
Ότι περνάω ολόκληρη οδύσσεια κάθε φορά που θέλω να πάω Ελλάδα
Ότι τα παιδιά μου δεν έχουν καθημερινή επαφή με τους γονείς μου, τα αδέλφια μου και τα παιδιά τους
Ότι τα παιδιά μου δεν έχουν επαφή με την φύση
Ότι η ζωή συνεπάγεται δουλειά
Ότι τα παιδιά μου δεν μπορούν να βγουν έξω για παιχνίδι με τους φίλους τους χωρίς να το έχουμε κανονίσει εβδομάδες πριν (τα λεγόμενα play-dates!)

Φιλάκια, Κατερίνα''

Ευχαριστούμε Κατερίνα μου! 
Εύχομαι να είσαι πάντα καλά με την οικογένειά σου εκεί μακριά, 
...παρά τα "Δεν μ'αρέσει" της πόλης σου :)
 Φιλάκια Πολλά 

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

Όλες μαζί, ακόμα και από τόσο μακριά!


Σήμερα γίναμε 100 μαμάδες! (συγγνώμη είναι και 2-3 μπαμπάδες!χεχε!)
Θυμάμαι τη πρώτη μέρα που "έφτιαξα" την σελίδα μου και πάτησα εγώ το πρώτο like!
Είχε το νούμερο ''1'' στο κουτάκι και μου φαινόταν τόσο αστείο! :)
Ήταν όμως κάτι καινούργιο και κάτι ολόδικό μου! Και το αγαπούσα ήδη!
Κι αυτό το ένα κάθε μέρα αυξανόταν.
Στην αρχή από τις φίλες μου, μετά από τις φίλες τους και τώρα πια όλο και περισσότερο
από μαμάδες που δεν γνωριζόμαστε (ακόμα!).

Το blog μου και η σελίδα στο facebook είναι για μένα η παρέα μου εδώ μακριά...
Δεν λέω, έχω ήδη μερικούς φίλους εδώ, αλλά μια το μωρό, μια οι δουλειές, ο καιρός,
οι αποστάσεις... οι συναντήσεις και οι επαφές δεν είναι και τόσο συχνές.
Από ευρύτερη οικογένεια εδώ ΜΗΔΕΝ, όπως σας έχω πει!
Δεν ξέρετε λοιπόν πόσο σημαντική είναι η παρέα σας για μένα :) 
Και ελπίζω και για άλλες κοπέλες. Ειδικά για εκείνες που είναι φρέσκες, 
ή που τώρα αλλάζουν τόπο λόγω της κατάστασης στην Ελλάδα.
Είναι ωραίο μετά από μια δύσκολη μέρα να μπεις για λίγο στο ίντερνετ, 
σε μια σελίδα που θα συναντήσεις κι άλλες μαμάδες στην ίδια περίπου θέση. 
Νιώθεις μια αλληλοϋποστήριξη & παίρνεις κουράγιο. Δεν είναι έτσι;

Εύχομαι η παρέα μας να μεγαλώνει κι άλλο.
Σαν ευχή... να "ενωθούμε" όλες οι "μαμάδες στα ξένα'', από όλα τα μέρη του κόσμου!!!


-"Τι είπε η μαμά"; -"Όχι"!

Χθες το βράδυ ξάπλωσα και σκεφτόμουν πόσα "όχι" λέω στη Νικολέτα κατά τη διάρκεια της μέρας...
Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ και πολύ δηλαδή... Λέω ΠΟΛΛΑ "όχι".

''Όχι, μην πας στις μπρίζες'', ''όχι αυτό είναι βρώμικο'', ''όχι αυτό καίει'', ''όχι αυτό θα το σπάσεις''...
ΟΥΦ!!! Αν μπορούσε να μιλήσει φαντάζομαι πως θα μου έλεγε "Μαμά ΦΤΑΝΕΙ"!
Και με το δίκιο της!

Δυστυχώς όμως, όσο και να "αδειάσεις" το σπίτι από επικίνδυνα & ακατάλληλα πράγματα, πάντα θα υπάρχει κάτι... Αυτό το κάτι που θα θέλει φυσικά... χεχε!!!
Μπορεί να υπάρχουν στο χαλί του σαλονιού που παίζει αραδιασμένα ένα σωρό παιχνίδια κι εκείνης ο νους της είναι να πάει να βγάλει τα προστατευτικά καπάκια από τις μπρίζες... αχ!

Δεν μου αρέσει καθόλου να της βάζω συνέχεια περιορισμούς.
Έλεγα σήμερα στον άντρα μου πως θα ήθελα να έχω ένα δωμάτιο, όλο στρώματα στο πάτωμα και αφρολέξ στους τοίχους και να την αμολήσω εκεί μέσα να ξεσαλώσει!
Δεν θέλω να καταπιέζω το παιδάκι μου και ονειρεύομαι να "φτιάξω" έναν ελεύθερο άνθρωπο.
Όμως, τι άλλο μπορώ να κάνω, από το να την προστατεύω...


ΥΓ= Αλήθεια, είναι μπρίζες ή πρίζες;;;

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

''Η πόλη μου'' Νο2 - Νάπολη Ιταλίας

Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί το πρώτο κείμενο που θα "φιλοξενήσω" στο blog μου είναι της αδερφούλας μου!
Ναι, είναι κι εκείνη 'μια μαμά στα ξένα', η οποία ζει στην Ιταλία και έχει δύο γλυκά ζουζούνια, έναν γιο 8 χρονών και μια κορούλα 5 χρονών, τα ανηψάκια μου που λατρεύω!

Μας έστειλε, λοιπόν, τη δική της ''Μου αρέσει/Δεν μου αρέσει λίστα'', για την πόλη΄της',
τη Νάπολη της Νότιας Ιταλίας!


Έκθεση: "Η πόλη μου" (κάτι σαν 4η δημοτικού...)

Γεια σε όλους και κυρίως στην αδελφούλα μου! Είμαι η μεγάλη αδερφή της Γεωργίας και ζω στη Νάπολη
(κάνε παιδιά σου λέει μετά για να σε γηροκομίσουν...)
Εγώ, λοιπόν, ζω στην Ιταλία και συγκεκριμένα στη Νάπολη.

Υπέρ και κατά... ατελείωτα:

- Η Νάπολη είναι μεσογειακή χώρα και αυτό τη σώζει σε ότι αφορά τον καιρό: ΗΛΙΟΣ, ΗΛΙΟΣ, ΗΛΙΟΣ!
- Είναι μόνο 1ώρα & 10 λεπτά πτήση από τη Ρώμη για Θεσσαλονίκη (πρέπει να φτάσεις εκεί όμως...!) και όσο υπάρχει η Ryanair κοστίζει μόνο 40,00 ευρώ! ΣΟΥΠΕΡ!
- Ο κόσμος είναι γελαστός, "ανοιχτός" και πολύ εκφραστικός.
- Το φαγητό είναι τέλειο (τόσο που έχω αρχίσει να έχω πρόβλημα με τα 'βαριά' φαγητά της μαμάς μας!)
- Υπάρχει ελληνικό σχολείο για τα παιδιά μου!
- Η πόλη είναι πολύ γραφική, με πολλή ιστορία και κουλτούρα.
- Ο cafè napolitano είναι ότι πρέπει για να σε ξυπνήσει το πρωί.
- Είναι γεμάτη Ναπολιτάνους, οι οποίοι είναι κύριοι ακόμα κι όταν σε πειράζουν στο δρόμο!
- Μπορείς να διπλοπαρκάρεις απλά για να πάρεις ένα σάντουιτς και κανένας δεν θα σου πει τίποτα!

Αλλά...
- Οι ναπολιτάνοι στην πλειοψηφία τους είναι κάφροι στην καθημερινή τους ζωή και ως επακόλουθο η πόλη είναι βρώμικη.
- Η οδήγηση στη Νάπολη αποκτά άλλη διάσταση: έχει φανάρια που... δεν μετράνε (έτσι μου το είπαν όταν πρωτοήρθα!), προτεραιότητα στις διασταυρώσεις έχει αυτός με το πιο παλιό αυτοκίνητο (!) και αν -ή μάλλον όταν- σε τρακάρουν σου στέλνουν και γράμμα από το δικηγόρο για τις ζημιές!
- Δεν χιονίζει ΠΟΤΕ. Πρέπει να πάρουμε τα βουνά για να δούμε λίγο χιόνι.
- Τον καφέ τον αντιλαμβάνονται μόνο σαν σφηνάκι ή φάρμακο για να ξυπνήσουν.
- Το σύστημα υγείας και τα νοσοκομεία είναι ακόμα χειρότερα από τα δικά μας (αν είναι αυτό δυνατόν).
- Για να πας να κάνεις μια βουτιά το καλοκαίρι πρέπει να είσαι κάτοχος σκάφους, αλλιώς η πιο κοντινή παραλία είναι 70 χλμ. μακριά και 3,5 ώρες με το αυτοκίνητο!!! Μια φορά το προσπαθήσαμε με το μωρό μικρό και μετά από 2 ώρες και ...40 χλμ αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω (άλλες 2 ώρες! Αξέχαστη εμπειρία!)
- Δεν αντιλαμβάνονται γεύμα χωρίς pasta (μακαρόνια). Pasta με φακές, με φασόλια, με κουνουπίδι, pasta με πατάτες (αυτό το υδατάνθρακες με υδατάνθρακες είναι απίστευτο!) κτλ.
- Τα παιδιά πάνε σχολείο ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ!!!

Αυτά και άλλα πολλά...
Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω για ώρες, αλλά τα παιδιά θέλουν να παίξουν με το κομπιούτερ!
Φιλάκια πολλά αδελφούλα. Χαιρετισμούς σε όλες τις μαμάδες στα ξένα...

 
(Φιλάκια και από εμένα! Μου λείπεις ΠΑΝΤΑ...)
   

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Η δική μου μαμά...

Με θυμάμαι όταν ήμουν μικρή να κάθομαι στην κουζίνα ή στο σαλόνι για να φάω ή να παίξω 
και να παρακολουθώ τη μαμά μου να τριγυρίζει σαν σβούρα γύρω μου κάνοντας δουλειές.
Συμμάζεμα, σίδερο, μαγείρεμα, άπλωμα ρούχων, πλύσιμο πιάτων και πάλι από την αρχή.
Ειδικά στη εφηβεία με θυμάμαι να σκέφτομαι "καλά, γιατί δεν κάθεται ΠΟΤΕ";
...με ένα ύφος λίγο απορημένο & ίσως κάπως μπουχτισμένο.
Που να 'ξερα τότε...

Από τότε που έγινα μαμά έχω αρχίσει να της μοιάζω πολύ τελικά (εντάξει όχι και σε όλα!!!)
Δεν κάθομαι λεπτό, συνέχεια θα είμαι στην κουζίνα ή θα ανεβοκατεβαίνω τις σκάλες με τα χέρια μου γεμάτα. 
Την σκέφτομαι πολλές φορές μέσα στη μέρα και λέω από μέσα μου "Α,ρε μαμά..."
Τώρα καταλαβαίνω πολλά, τώρα που άρχισα να τη νιώθω πιο "κοντά" μου.. τώρα περισσότερο από ποτέ θα θελα να περνούσαμε περισσότερο χρόνο μαζί. Όταν μιλάμε της λέω πως τώρα συνειδητοποιώ πόσα άπειρα πράγματα έχει κάνει για μένα τόσα χρόνια κι εκείνη γελάει και μου απαντάει "και που είσαι ακόμα...".
Σήμερα ειδικά μου λείπει πολύ και ήθελα έτσι απλά να μοιραστώ μαζί σας αυτές τις σκέψεις μου.
Σε αγαπώ μαμάκα κι ας είμαστε χώρια... κι ας μην βλέπεις από κοντά πως είναι να είμαι κι εγώ μαμά.
Μου λείπεις τόσο που καμιά φορά κλαίω κι ας σου λέω στο τηλέφωνο "ναι-ναι, μια χαρά είμαι..."
Σε ευχαριστώ για όλα... 



Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Σπιτική Λεμονάδα!


Τις τελευταίες μέρες μας στην Ελλάδα η αδερφή μου μας έκανε το τραπέζι!
Οι τρεις αδερφές μαζί (εγώ είμαι η μικρότερη), οι άντρες μας & τα παιδιά μας (5 στο σύνολο!).
Καθότι η αδερφή μου, η Ελένη, έχει μια μίνι πόρωση με τη μαγειρική όλα ήταν υπέροχα.
Αυτό όμως που μου έμεινε περισσότερο στο μυαλό, ήταν η σπιτική λεμονάδα που μας κέρασε 
όσο περιμέναμε να σερβίρει το τραπέζι (ναι-ναι κάτι σαν welcome-drink! χεχε).
Φυσικά, δεν παρέλειψα να ζητήσω τη συνταγή! 

Και μπορεί η δροσερή λεμονάδα να είναι καταλληλότερη στην Ελλάδα με 35 βαθμούς κελσίου υπό σκιά, 
αλλά κι εδώ μια χαρά θα την πιούμε! (μόλις βρω ώρα να τη φτιάξω δηλαδή...)

Αρχίζουμε λοιπόν!

Θα χρειαστούμε τα εξής υλικά:
500 ml χυμό λεμονιού
(προσοχή! ο χυμός τους να είναι τόσο.. που σημαίνει ότι έχει να πέσει πολύ στίψιμο!!!)
500 gr ζάχαρη (αυτό κάντε ότι το ξεχνάτε μετά... πολύ θερμίδα λέμε!!!)
200 ml νερό

Και ξεκινάμε:
Βάζω στην κατσαρόλα τη ζάχαρη με το νερό σε χαμηλή φωτιά μέχρι να λιώσει η ζάχαρη.
(προσοχή να ΜΗΝ βράσει!!!)
Αφήνουμε το μείγμα να κρυώσει.
Στίβουμε εν τω μεταξύ τα λεμόνια (κουράγιο..) και σουρώνουμε το χυμό τους.
Ρίχνουμε το χυμό από τα λεμόνια στο σιρόπι μας και ανακατεύουμε ΠΟΛΥ καλά.
Βάζουμε τη φρέσκια λεμονάδα μας σε γυάλινο μπουκάλι και την φυλάμε στο ψυγείο.

Όταν θα θέλουμε να τη σερβίρουμε θα την αραιώσουμε με νερό, με αναλογία 2/3 νερό & 1/3 λεμονάδα. 
Αν θέλουμε προσθέτουμε πάγο! Μετά το καλαμάκι μας και..... 
...ααααχχ! ΤΙ ΔΡΟΣΙΑ είναι αυτή!!!!


Σας φιλώ πολύ!!! 

 

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Εδώ Άμστερνταμ!!


Σκέφτηκα πόσο ωραίο θα ήταν η κάθεμία από εμάς να έγραφε λίγα πράγματα για το μέρος που μένει.
Σίγουρα όταν φέρνουμε μία χώρα στο μυαλό μας, έχουμε μια γενική εικόνα από πράγματα που έχουμε κατά καιρούς ακούσει, αλλά και από φωτογραφίες που έτυχε κάποια στιγμή να δούμε. 
Ακόμα κι αν έχουμε επισκεφτεί μια πόλη ως τουρίστες, 
δεν ξέρουμε πως είναι η αληθινή ζωή εκεί, η καθημερινότητα τους.
Για παράδειγμα, αν πριν δύο χρόνια μου έλεγες "Άμστερνταμ", εγώ αυτομάτως θα σκεφτόμουν: 
Ποδήλατα, τουλίπες, ναρκωτικά, τυρί!!! (εντάξει-εντάξει.. και κάτι κόκκινα φώτα... χιχι).
Τώρα έχω πλέον μια πιο σαφή εικόνα...

Ας πούμε...

Μου αρέσει που ο κόσμος εδώ είναι χαμογελαστός & ακομπλεξάριστος.
Δεν μου αρέσει που βρέχει συνέχεια & τον χειμώνα έχει τόσο κρύο.

Μου αρέσει που όλα είναι οργανωμένα & λειτουργούν τα πάντα στην εντέλεια.
Δεν μου αρέσει που το πιο σημαντικό εδώ είναι η δουλειά.

Μου αρέσει που ακόμα και στο κέντρο της πόλης τα πράγματα είναι ήρεμα, δεν υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα, κόρνες, φασαρία, αλλά κυρίως ποδήλατα.
Δεν μου αρέσει η ολλανδική κουζίνα.

Μου αρέσει που σπουδάζουν ότι επιλέξουν, που αλλάζουν εύκολα δουλειές, που ταξιδεύουν πολύ.
Δεν μου αρέσει που για να πιεις καφέ με ένα φίλο πρέπει να το έχεις κανονίσει βδομάδες πριν.

Μου αρέσει που όταν έχει ήλιο, τα πάρκα γεμίζουν από ανθρώπους που δεν ντρέπονται να ξαπλώσουν στο χορτάρι για να τον απολαύσουν.
Δεν μου αρέσει η γλώσσα τους, που εκτός από δύσκολη είναι και "βαριά".

Μου αρέσει που δεν κυκλοφορεί ούτε ένα αδέσποτο ζώο στους δρόμους.
Δεν μου αρέσει που τα περισσότερα σπίτια δεν έχουν μπαλκόνια.

Σίγουρα μπορώ να σκεφτώ κι άλλα, αλλά αυτά ήταν τα πρώτα που μου ήρθαν στο μυαλό...
Η Ολλανδία είναι μια πανέμορφη χώρα & το Άμστερνταμ μια πόλη ρομαντική και ταυτόχρονα τόσο μοντέρνα! Εδώ μπορείς να βρεις τα πάντα & να "γευτείς" τα πάντα! 
Της λείπει όμως πολύ ο ήλιος... και έτσι αναγκαστικά "χάνει" ένα μέρος της ομορφιάς της...
Όπως και να ΄χει, είναι το μέρος που ζω και που μεγαλώνω το παιδί μου.
Για αυτό και μόνο το αγαπώ...




Για σκεφτείτε, λοιπόν, πράγματα & καταστάσεις που σας αρέσουν ή όχι στη "χώρα σας" 
και μοιραστείτε τα μαζί μας, στη διεύθυνση miamamastaxena@gmail.com
Θα περιμένω τα εμαιλ σας με χαρά!!! :)



Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

ΩΡΑ ΓΙΑ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ!!!



Τις προάλλες αγόρασα μια πάπια-κούκλα για κουκλοθέατρο στη Νικολέτα.
(Ναι-ναι.. από αυτές που βάζεις μέσα την παλάμη. Ο αντίχειρας στο ένα χέρι της κούκλας,
το μικρό δαχτυλάκι και ο παράμεσος στο άλλο και τα άλλα δύο στριμωγμένα στο κεφάλι της κούκλας…
μα γιατί δεν τις φτιάχνουν λίγο πιο άνετες;;;)
Την αγόρασα περισσότερο γιατί άρεσε σε μένα, για να πω την αλήθεια, μια που η Νικολέτα
είναι ακόμα πολύ μικρή για κουκλοθέατρο! Περιέργως της άρεσε πάρα πολύ!!!
Την κουνούσα πέρα δώθε κι έκανα «πα, πα, πα» κι εκείνη ξεκαρδιζόταν…

Φαντάζομαι, λοιπόν, ότι δεν θα αργήσει πολύ η εποχή που θα κάθομαι
 πίσω από ένα μικρό παραβάν και θα ''παίζω'' διάφορες ιστορίες..

 Για αυτό κάθισα λίγο να ψάξω σχετικά...

Αρχικά έψαξα για κουκλοθέατρα (ως κατασκευή).
Εκεί έχουμε τις εξής επιλογές:
Να αγοράσουμε ένα (υπάρχουν ευτυχώς και φτηνά κ ακριβά),
ή να φτιάξουμε ένα μόνοι μας!

Η δεύτερη επιλογή μου αρέσει κάπως περισσότερο, γιατί θα το διακοσμήσω όπως αρέσει σε μένα,
αλλά και γιατί θα το φτιάξουμε μαζί με το παιδάκι μου.

Πάρτε κάποιες ωραίες ιδέες ΕΔΩ:

Επίσης, ένα άλλο ''πρόβλημα'' για μένα θα είναι το τι ιστορίες θα της παρουσιάζω.
Δεν φημίζομαι για την εφευρετικότητα μου και το να σκαρφίζομαι κάθε τόσο ιστοριούλες μου φαίνεται αδύνατον!
Πέρα λοιπόν από τα κλασικά παραμύθια που μπορείς να ''μεταφέρεις'' στη σκηνή σου(!) 
πχ. την κοκκινοσκουφίτσα, τα 3 γουρουνάκια κτλ., υπάρχουν και εξειδικευμένα βιβλία 
για να μας βοηθήσουν και να μας δώσουν ιδέες!

Τα βρήκα όλα συγκεντρωμένα εδώ:

Επίσης, διάβασα ένα πολύ ωραίο κείμενο από την Ισμήνη Γεωργιάδου (Παιδαγωγό Δημοτικής Εκπαίδευσης), διαβάστε ένα απόσπασμα:

"Το κουκλοθέτρο σαν θέαμα επίσης, προσφέρει στο παιδί ερεθίσματα που το εμπλουτίζουν ψυχικά συναισθηματικά, νοητικά, γνωστικά. Παρακολουθώντας μια παράσταση κουκλοθεάτρου ζει μέσα σε συναισθηματική ένταση τη μαγεία και το θαύμα. Βιώνει την θεατρική σύμβαση, όταν, ξαφνικά οι άψυχες κούκλες ζωντανέυουν. Το παιδί μεταφέρεται σε ένα φανταστικό χώρο, ξεφεύγει από την πραγματικότητα, συμμετέχει, ταυτίζεται, διασκεδάζει, παραδειγματίζεται από τη δράση της κούκλας.. Μέσα από τα παθήματα τον ηρώων το κουκλοθέατρο δίνει τη δυνατότητα στο παιδί να αφομοιώσει ηθικούς νόμους, κανόνες, κώδικες, αξίες απαγορεύσεις, ιδανικά ακόμα και τη δομή και λειτουργία της κοινωνίας στην οποία ζει. Το παιδί πολλές φορές, συμμετέχει στην παράσταση καθορίζοντας και αυτήν την εξέλιξη της ιστορίας, εξωτερικεύει συναισθήματα φόβου, χαράς, λύπης, έκπληξης, ενθουσιασμού. Το κουκλοθέατρο γίνεται ένας χώρος συνδιαλλαγής και επικοινωνίας. Η συγκίνηση είναι έντονη γιατί προκύπτει από τη γρήγορη εναλλαγή αντίθετων συναισθημάτων".