Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

DIY: Πολύχρωμα σελοτέιπ & κουτιά!

Σχεδόν ένα χρόνο τώρα, από όταν άρχισε δηλαδή η Νικολέτα να τρώει κρέμες, κάθε φορά που άδειαζε ένα κουτί και το πετούσα σκεφτόμουν ''κρίμα, κάτι θα μπορούσα να το κάνω''.

Αλλά ποτέ δεν έβρισκα το χρόνο & χώρος για να τα κρατήσω μηδέν!
Σήμερα, όμως, καθώς ψώνιζα σε ένα μαγαζί, 'έπεσα' πάνω σε κάτι υπέροχα πολύχρωμα σελοτέιπ
 και δεν αντιστάθηκα! Αμέσως σκέφτηκα το κουτί που άδειασε το πρωί!

Και ιδού τα σελοτέιπ που αγόρασα:


Άρχισα, λοιπόν, να ντύνω το κουτί βάζοντάς τα εναλλάξ:

Μπορεί να χρειαστεί να το 'περάσετε' 2 στρώσεις, αν τα σελοτέιπ σας είναι λεπτά (όπως ήταν τα δικά μου).
Τότε θα πρέπει απλά να προσέξετε ώστε τα σχέδια να είναι στο ίδιο ακριβώς σημείο, 
για να μη φαίνεται από κάτω το άλλο σχέδιο σαν σκιά ;)

Και... να το τελικό αποτέλεσμα:


Μπορείτε με τον ίδιο τρόπο να ντύσετε μικρότερα κουτιά από κονσέρβες, αλλά και οποιοδήποτε κουτί σας είναι πια άχρηστο (ή άσχημο), αλλά το μέγεθός του σας βολεύει!
Τα σελοτέιπ αποτελούν ένα πανεύκολο υλικό, γιατί δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο για να τα χρησιμοποιήσεις
(πχ. κόλλες, πινέλα).

Εγώ θα το κάνω μάλλον μολυβοθήκη, αν και το μέγεθος είναι κατάλληλο και για γλαστράκι! 
Χχμμμ.. θα το σκεφτώ!

Ήθελα ακόμα να ευχαριστήσω την Μαριαντίνα για το βραβείο που μου χάρισε 
& να την καλωσορίσω στη μπλογκό-σφαιρα! 
'Μαμά στα ξένα' κι εκείνη & μάλιστα με συνονόματη κόρη! 
Το καινούργιο της όμορφο Blog θα βρείτε εδω: mommyinhappiness

Φιλάκια σε όλες :) :))

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Τύφλα να 'χει η Μαίρη (...η Παναγιωταρά ντε!)


Επιτέλους Σάββατο! Επιτέλους Κυριακή!
Αααχχχχ... Τι εβδομάδα κι αυτή!!!
Μέχρι και η Μαίρη Παναγιωταρά θα υποκλινόταν μπροστά μου ;)

Έχει εδώ και μερικές μέρες που το σπίτι μας βρίσκεται "προς πώληση".
Αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα έρχονται πιθανοί αγοραστές να το δουν.
Και αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι η μαμά-Γεωργία πρέπει κάθε μέρα να το μεταμορφώνει σε κανονικό σπίτι. Θα μου πεις γιατί; Το σπίτι σας δεν είναι κανονικό;
Όχι ΒΕΒΑΙΑ!!! Το σπίτι μας είναι παιδική χαρά!
Ποιανού δεν είναι άλλωστε με ένα μωρό 17 μηνών;!;

Έτσι, λοιπόν, κάθε μέρα κάνω γενική καθαριότητα!
Εξαφανίζω παιχνίδια, ρούχα, μπιμπερό, κατσαρολάκια, πιπίλες, καρεκλάκια και ότι άλλο κάνει το σπίτι να φαίνεται αναστατωμένο & μικρότερο! Και μετά παίρνω τη Νικολέτα, καρότσι, τσάντα, αλλαξιές και κόβουμε βόλτες! (Γιατί εδώ στα βόρεια όταν έρχονται να δουν το σπίτι σου εσύ πρέπει να λείπεις!)

Εννοείται ότι ενδιάμεσα από όλα αυτά πρέπει να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήρια, να σιδερώσω...


Υπομονή! Εύχομαι σύντομα κάποιος να ενθουσιαστεί και να θέλει ντε και καλά να το αγοράσει!
Αμήν! Και μετά ξέρετε, ε;; ... Γενική καθαριότητα ξανά σε κανένα χρόνο!!!

Φιλάκιααααα....

ΥΓ= Ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τη Μάρω για το βραβείο που μου χάρισε!
Για τη Μάρω και τα υπέροχα blog της σας έχω γράψει στο facebook!
Θα τα βρείτε εδώ: Nice Things!Maro's kindergarten

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Είναι μερικές φορές...


Είναι κάποιες μέρες που απλά περιμένεις να περάσουν...
Που δεν νιώθεις καλά, χωρίς ιδιαίτερο λόγο ή κάποιο άσχημο γεγονός.
Απλά θέλεις να ηρεμήσεις, να μη σκέφτεσαι, να κοιμηθείς πολύ, να μην κάνεις τίποτα.
Να ξαπλώσεις στον καναπέ και να βλέπεις παθητικά τηλεόραση, χωρίς ουσιαστικά να παρακολουθείς.

Όταν όμως είσαι μαμά, αυτές οι μέρες δεν μπορούν να περάσουν έτσι εύκολα.
Η πολυτέλεια του ¨κλείνομαι στο καβούκι μου¨ φυσικά και ΔΕΝ υπάρχει!
Όπως κι αν νιώθεις πρέπει να μαγειρέψεις, να συμμαζέψεις, να αλλάξεις πάνες, να παίξεις, να χαμογελάσεις, να ¨δώσεις¨ γενικά, ακόμα κι αν νιώθεις πως δεν έχεις και πολλά αποθέματα...

Ίσως από τη μία να είναι και καλό, γιατί δεν μπορείς να νταουνιαστείς για πολύ... σε παίρνει η μπάλα της καθημερινότητας, του παιδιού και ξανάρχεσαι στα ίσια σου.
Από την άλλη όμως...

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Επιστροφή στο μέλλον!


Από τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης μου κρατούσα ημερολόγιο.
Έγραφα στη Νικολέτα, περιγράφοντας τη νέα μου πραγματικότητα, τις αλλαγές στο σώμα μου, πότε την 'ένιωσα' για πρώτη φορά, πότε φοβήθηκα ότι κάτι συμβαίνει, και χίλιες άλλες λεπτομέρειες, όπως το ότι δεν με άφηνε να κοιμηθώ από την αριστερή μου πλευρά!

Ακόμα και τώρα της γράφω.
Σημαντικές ημερομηνίες, όπως πότε περπάτησε ή πότε είπε την πρώτη της λέξη.
Σημειώνω τις λεξούλες που λέει (μαζί με την μετάφραση! πχ νενε=νερό, γαγαγάκι=γαϊδουράκι!!)
και ακόμα κολλάω φωτογραφίες της &αποκόμματα από μέρη που πηγαίνουμε.

Εκτός όμως από αυτό το κλασικό ημερολόγιο, που και που μου δημιουργείται η διάθεση να της γράψω την άποψη μου για κάτι πιο συγκεκριμένο, όπως τη φιλία, τις σχέσεις, τις προσωπικές μας επιλογές, και ότι άλλο νιώθω πως θέλω να της μεταδώσω. Αυτό το ξεκίνησα κάποια στιγμή όταν συνειδητοποίησα ότι η Νικολέτα δεν θα με "γνωρίσει" νέα. Όταν θα είναι πια σε ηλικία που θα μπορούμε να μιλάμε για αξίες, ιδέες, ιδανικά τότε μάλλον εγώ θα φοράω γυαλιά πρεσβυωπίας...
Και θέλω να μάθει το παιδί μου πως σκέφτομαι. Θέλω όμως να μάθει και πως σκέφτομαι τώρα, που οι ιδέες μου είναι φρέσκες και γεμάτες νιάτα. Έτσι της γράφω. Και κάθε γράμμα το βάζω σε ένα φάκελο.

Σήμερα είχα μια καινούργια ιδέα (άμα έχει αϋπνίες ο άνθρωπος... τι να κάνω που κοιμήθηκα εχθές 11 ώρες και το μάτι τώρα γαρίδα!).
Να της γράψω ένα γράμμα και να της περιγράφω τη ζωή μου σήμερα. Αυτή τη συγκεκριμένη μέρα. Και θα το κλείσω σε ένα φάκελο που απέξω θα γράφει το εξής:

''Να διαβαστεί στις 7 Δεκεμβρίου 2045''

Όχι δεν τρελάθηκα (ακόμα τουλάχιστον!)
Η ημερομηνία δεν είναι τυχαία, είναι η μέρα που η Νικολέτα θα είναι ηλικιακά όσο ακριβώς είμαι εγώ σήμερα.
34 χρονών & 76 ημερών!
Ωραία ιδέα δεν είναι;
Και σκέφτηκα να το καθιερώσω κάθε μέρα στα γενέθλιά μου, με σκοπό να ανοίγει τον κάθε φάκελο στην αντίστοιχη ηλικία τη μέρα των γενεθλίων της. Δε θα είναι ένα ξεχωριστό δώρο;
Έτσι νομίζω!

Σας φιλώ όλες! Να είστε χαρούμενες και να ζουλάτε τα μωρά σας! :)

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

ΚουΚουΒα!


Οι χειροτεχνίες με χαλαρώνουν πολύ!
Όπως κάποιος άλλος ζωγραφίζει, ή πλέκει, ή κάνει κάτι άλλο τελοσπάντων που τον ευχαριστεί.
Όσο κουρασμένη κι αν είμαι, δώσε μου να φτιάξω κάτι με τα χέρια μου κι αμέσως η κούραση θα εξαφανιστεί.
Εδώ και πολύ καιρό είχα 'βάλει στο μάτι' μια ανάρτηση της Σοφίας από το supermomrocks που έδειχνε πως μπορούμε να φτιάξουμε ένα μαξιλαράκι κουκουβάγια!
Το είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και πριν κάποιες μέρες βρήκα επιτέλους χρόνο να το υλοποιήσω!

Ιδού το αποτέλεσμα (αν και η φωτογραφία το αδικεί!):
 

Τις οδηγίες και το πατρόν μπορείτε να τα βρείτε ΕΔΩ.

Αν πάλι θέλετε μια κουκουβαγίτσα για το παιδάκι σας, αλλά λίγο πιο "επαγγελματικά" φτιαγμένη, ρίξτε μια ματιά στις γλυκές κουκουβάγιες της Αθηνάς ΕΔΩ.

Φιλάκια xxx


ΥΓ: Σχόλιο Δαμιανού όταν πρωτοείδε την κουκουβάγια μου: Μήπως είναι λίγο αλλήθωρη??
Χαχαχα... μήπως;;; Ε, μα... για να είναι πιο γλυκιά ντε!
(Πάντως στη Νικολέτα άρεσε, την έσφιγγε πάνω της και έλεγε "γκαλιά" , δηλαδή αγκαλιά!)

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Βράδυ Παρασκευής...


Σήμερα είχα έξοδο μαζί με μια καλή μου φίλη για ποτό. Παρά το κρύο και το φρέσκο απογευματινό χιόνι. Είχαμε ραντεβού στις δέκα η ώρα έξω από ένα μπαράκι που πάμε συχνά (όσο συχνά μπορεί να πάει μια μαμά σε μπαράκι δηλαδή!).

Καθώς έφτανα λοιπόν στο σημείο συνάντησης, λίγο πριν ανηφορίσω μια γέφυρα, βλέπω ένα αστυνομικό αυτοκίνητο σταματημένο με αλάρμ και ένα ασθενοφόρο.
''Ωχ" σκέφτηκα από μέσα μου, "τι να συνέβη άραγε".
Καθώς πλησίαζα ένας ευγενέστατος αστυνομικός με πλησίασε και μου είπε:
''Η γέφυρα έχει παγώσει, θα ήταν καλύτερα να περάσετε από απέναντι. Έχουμε ρίξει αλάτι αλλά ακόμα γλιστράει".

Ε, ναι, λοιπόν! Δεν είχε γίνει κάτι. Απλά χιόνισε, έπιασε πάγο η γέφυρα και γλιστρούσε. Και για αυτό το λόγο είχαν εκεί έτοιμο ένα ασθενοφόρο και δύο αστυνομικούς, από τη μία και την άλλη πλευρά της γέφυρας, για να προειδοποιούν τον κόσμο. Και αναρωτήθηκα από μέσα μου: Υπήρχε ποτέ περίπτωση στην Ελλάδα να συμβεί κάτι τέτοιο; ΟΧΙ! Και τι κρίμα, γιατί είναι κάτι τόσο απλό αν το καλοσκεφτείς...

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

ΚΕΙΚ ΒΑΝΙΛΙΑ!


Τις τελευταίες μέρες ήθελα απίστευτα πολύ να φάω κέικ!
Έξω όμως είχε παγωνιά, η Νικόλ & εγώ ακόμα σε ανάρρωση, οπότε είπα να μη το ρισκάρω και τραβιόμαστε μέσα στο κρύο για να βρω απλά ένα κέικ.
"Ας το φτιάξω εγώ", σκέφτηκα.
Χχμμμμ.... Επικίνδυνη σκέψη μιας και η ζαχαροπλαστική δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ το φόρτε μου!
Ενώ μου αρέσει πολύ να φτιάχνω γλυκά, δεν τα πετυχαίνω ποτέ! Ποτέ όμως!

Αποφάσισα λοιπόν να το τολμήσω και έψαξα στο ίντερνετ για συνταγές.
Ήθελα ένα απλό κέικ βανίλιας, έτσι ώστε να μπορεί να 'τσιμπίσει' λιγάκι και η Νικολετού μου!

Κι έπεσα πάνω στο blog Μέρες και Νύχτες στην Πόλη του Ποτέ-Ποτέ
Κατέγραψα τη συνταγή σε ένα τσαλακωμένο χαρτί που βρήκα μπροστά μου, μπήκα στην κουζίνα και σήκωσα τα μανίκια!

Ύστερα από μιάμιση ώρα περίπου δοκίμασα το κέικ μου και μπορώ να πω ότι ήταν ΤΕΛΕΙΟ!
Πανεύκολο και εξαιρετικά εύγευστο! Σας το προτείνω!

Τα υλικά που θα χρειαστείτε είναι:

  • 400 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 4 αυγά
  • 200 γρ. βούτυρο
  • 400 γρ. ζάχαρη (εγω έβαλα λίγο περισσότερο γιατί πάντα μου βγαίνουν άγλυκα τα κέικ και ήταν μια χαρά!!)
  • 1 βανίλια
  • 200 γρ. γάλα φρέσκο
  • 2 κουταλάκια του γλυκού backing powder
  • μια πρέζα αλάτι
  •  ζάχαρη άχνη για την διακόσμηση
Και τώρα στην πράξη...
Χωρίζουμε τα ασπράδια από τους κρόκους και τα χτυπάμε σε σφιχτή μαρέγκα. 
Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι, το αλάτι και το backing powder. 
Στο μπολ του μίξερ, χτυπάμε την ζάχαρη με το βούτυρο, την βανίλια και τους κρόκους πολύ καλά μέχρι να γίνει το μείγμα πολύ αφράτο. 
Προσθέτουμε σταδιακά το αλεύρι και το γάλα μέχρι να ενσωματωθούν τέλεια και στην συνέχεια, προσθέτουμε και την μαρέγκα και ανακατεύουμε στην χαμηλή ταχύτητα μέχρι να ανακατευτεί και εκείνη καλά με τα υπόλοιπα.
Βάζουμε το μείγμα σε βουτυρωμένη φόρμα και το ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στο κάτω ράφι, στους 170 βαθμούς μέχρι να ψηθεί τόσο ώστε όταν βυθίζουμε μέσα του μια οδοντογλυφίδα να βγαίνει στεγνή. (περίπου 35 - 40 λεπτά ανάλογα τον φούρνο).


Έτσι είναι οι ακριβείς οδηγίες, αλλά εγώ το έψησα τελικά 50 λεπτά. Οπότε επειδή προφανώς ο κάθε φούρνος έχει ξεχωριστή προσωπικότητα, ΜΗΝ αμελήσετε να το τσεκάρετε με την οδοντογλυφίδα πριν το βγάλετε από το φούρνο!

Καλή όρεξη! Και χωρίς τύψεις... Είναι ακόμα Φεβρουάριος & τα μαγιό αργούν!!