Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Second Hand !

Ένα από τα πράγματα για τα οποία έχω αναθεωρήσει τις απόψεις μου ζώντας στο εξωτερικό,
είναι τα μεταχειρισμένα αντικείμενα.
Είτε αυτά είναι ρούχα, είτε διακοσμητικά, είτε παιχνίδια.

Στην Ελλάδα δεν το έχουμε καθόλου στο σύστημά μας νομίζω, ή τουλάχιστον δεν το είχα εγώ!
Εδώ όμως επικρατεί πολύ αυτή η τάση και μου αρέσει!

Καταρχήν γιατί μπορείς να πουλήσεις κι εσύ πράγματα που δεν χρειάζεσαι πλέον ή απλά γιατί τα βαρέθηκες.
Κι έτσι και κάποιος άλλος τα χαίρεται, αλλά κι εσύ παίρνεις πίσω κάποια από τα λεφτά που ξόδεψες
για να τα πρωτο-αποκτήσεις.

Μοναδικός μου όρος, να πλένονται! (καθότι ολίγον σιχασιάρα...)

Τις προάλλες λοιπόν ξετρύπωσα σε ένα παιδικό παζάρι ένα υπέροχο, πορσελάνινο παιδικό σετ τσαγιού.
Η Νικόλ ενθουσιάστηκε, αλλά εγώ νομίζω ενθουσιάστηκα περισσότερο :)
(Άλλωστε νομίζω το έχετε καταλάβει... τρελαίνομαι για οτιδήποτε πουά!! χεχε)



Και το πιο ωραίο; Μας κόστισε μόνο 2 ευρώ! Τέλειο;!

 photo sig1.png

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Ο τρελός - τρελός μας μήνας

Γεια σας!
Αλήθεια τι μέρα είναι, τι ώρα; Κι εγώ ποια είπαμε ότι είμαι;;
Ουφ!!
Αυτός ο μήνας προβλέπεται τρελός!
Ο Δαμιανός έχει εξετάσεις για το μεταπτυχιακό, μόλις άρχισε η ανακαίνιση στο νέο σπίτι και πάνω που η Νικόλ κάπως συνήθισε στο σχολείο... Αρχίσαμε τις αλλεργίες.
Είμαστε και οι δυο αλλεργικοί στη γύρη, οπότε και το παιδάκι μας δυστυχώς μας έμοιαξε :(
Και μέσα σε όλα πρέπει να γίνονται και οι δουλειές του σπιτιού!
Ο δε μήνας θα κλείσει με τη φοβερή μας μετακόμιση!
(Καλή ώρα ίδια εποχή με πέρσι... Αν δεν ρίξω μια μετακόμιση πριν τις διακοπές δεν μπορώ!)
Που θα πάει θα περάσει κι αυτό μωρέ και σε ενάμιση μηνάκι θα κάνουμε τις βουτιές μας!!
Υπομονή! :) Σας στέλνω τα κουρασμένα μου φιλιά...

 photo sig1.png

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Αλμυρό Κέικ

 Υλικά που θα χρειαστούμε:

  • 2 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1 κούπα σπορέλαιο
  • 1 κούπα γιαούρτι
  • 3 κ.γ. μπέικιν πάουντερ
  • 2 κούπες τυριά (φέτα, τύπου regato κτλ)
  • 1 κούπα αλλαντικά (τύπου Ουγγαρίας, μπέικον κτλ)
  • 3 αυγά
  • πιπέρι

Πώς το φτιάχνουμε:

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 170' C.
Βάζουμε όλα τα υλικά μας - εκτός από τα ασπράδια των αυγών- σε ένα μεγάλο μπολ και ανακατεύουμε καλά.
Χτυπάμε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγκα.
Τα ρίχνουμε στο μείγμα των υλικών και ανακατεύουμε ελαφρά.
Βουτυρώνουμε & αλευρώνουμε τη φόρμα μας, γεμίζουμε με το μείγμα μας & ψήνουμε για 30-40 λεπτά στους 170'C.

Tip: Όσο πιο πικάντικα είναι τα τυριά & τα αλλαντικά που θα χρησιμοποιήσουμε, τόσο πιο έντονη η γεύση του κέικ μας!


*Πηγή φωτογραφίας
 photo sig1.png

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Χρόνια Πολλά μαμά... Σ' αγαπώ...


Η γιορτή της μητέρας σήμερα.
Και παρόλο που γιορτάζω κι εγώ σήμερα, το σημερινό μου post είναι αφιερωμένο στη δική μου μαμά...

Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, έφτασε ένα γράμμα της.
Της είχα ζητήσει να γράψει κάτι για το blog μου, ένα αρθράκι από την πλευρά της μαμάς που η κόρη της φεύγει στα ξένα.
Παρόλο που το γράμμα της προοριζόταν για ''εσάς'' δηλαδή, ήταν τόσο γλυκά γραμμένο, τόσο "δικό" μας, που νιώθω ότι θα χαθεί κάτι από το νόημά του αν το δημοσιεύσω. 

Για αυτό το κρατάω για μένα. Να με συγχωρέσετε :)

Αν πάντως θα έπρεπε μέσα σε λίγες λέξεις να περιγράψω το περιεχόμενό του,
αυτές θα ήταν "Σ' αγαπώ", "Μου λείπεις", "Χαίρομαι που ζεις καλά εκεί"...
Θα σας μεταφέρω εδώ μόνο τις τελευταίες γραμμές από το γράμμα, κάποιους στίχους της Μαρίας Πολυδούρη, όπως μου τους έγραψε η μαμά μου για να τους έχω πάντα στο μυαλό...

"Να ζήσετε τη ζωή σας με τρέλα, να ζήσετε παράλογα, να σκοτώσετε τη λογική που είναι ο φονιάς της χαράς & της ζωής, να τολμήσετε να κάνετε τα δύσκολα, τα μεγάλα, τα σημαντικά, να ακολουθήσετε τα δύσβατα μονοπάτια, να αφήσετε να θρονιαστεί στην καρδιά σας για πάντα η άνοιξη και το χαμόγελο στα χείλη, να κάνετε τον πόνο χαρά, την κάθε στιγμή τραγούδι..."

Σε αγαπώ μαμά...
Και σε ευχαριστώ γιατί εδώ και 35 χρόνια ήσουν πάντα εκεί.
Σε ευχαριστώ για όλες τις πάνες που μου άλλαξες, για όλα τα φαγητά που μου μαγείρεψες, για όλες τις νύχτες που κάθησες δίπλα μου επειδή ήμουν άρρωστη, για τη χαρά που έβλεπα πάντα στα μάτια σου όταν κατάφερνα κάτι, για τις φορές που με μάλωσες γιατί ξέρω ότι το έκανες από αγωνία, για την ενθάρρυνσή σου όταν αποτύγχανα ή έχανα την εμπιστοσύνη μου σε μένα & τη ζωή, για όλα τα δάκρυα που μου σκούπισες και όλα τα φιλιά που μου έδωσες, για την βοήθειά σου όσο ήμουν έγκυος και το ότι πήρες το πρώτο αεροπλάνο να έρθεις κοντά μου, για την αγάπη που δείχνεις στη Νικόλ, για τους καφέδες που ήπιαμε όλα αυτά τα χρόνια καθισμένες στον μπλε καναπέ, για τα καθημερινά τηλέφωνα από τότε που έφυγα, για τα δέματα γεμάτα περιοδικά, παιχνιδάκια, τραχανά και πολλή αγάπη, γιατί μόνο εσύ με ξέρεις όσο κανείς, γιατί μου λείπεις...
Χρόνια Πολλά μαμά...

*Πηγή φωτογραφίας

 photo sig1.png

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Μωρο-μαμάδες στα ξένα...

Αφιερωμένο στην Μ.

Το να μεγαλώσεις ένα παιδάκι- όλες πλέον ξέρουμε ότι -δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Και ο βαθμός δυσκολίας κυμαίνεται ανάλογα με τις συνθήκες γύρω σου.
Το σημερινό ποστ αφορά όλες τις μωρομανούλες στα ξένα.
Ή πιο σωστά, τις φρέσκες στο εξωτερικό μαμάδες με μικρά μωρά.
Και ακόμα πιο σωστά, εκείνες που μένουν στο σπίτι με τα μικρά τους.
Μια πολύ συγκεκριμένη κατηγορία δηλαδή...

Όποια δεν έχει ζήσει το να είσαι φρέσκια σε μια ξένη χώρα και να έχεις ένα βρεφάκι, απλά δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς όσα θα πω...

Αν μπορούσα να χαρακτηρίσω τον πρώτο 1,5 χρόνο της κοινής μας ζωής με τη Νικόλ στην Ολλανδία, οι καταλληλότερες λέξεις (πέρα από τη χαρά) θα ήταν άγχος & μοναξιά.

Άγχος γιατί έχεις γίνει ξαφνικά μαμά, όλα είναι καινούργια και πρέπει μόνη σου να τα βγάλεις πέρα. Αν μάλιστα ο άντρας σου δουλεύει τρελές ώρες (όπως ο δικός μου) τότε απλά την έκατσες αγαπητή μου! Γιατροί, εμβόλια- και τα συναφή -όλα με το google translate ενεργοποιημένο στο κινητό.
Τι μαλακτικό χρησιμοποιείς για τα μωρά, πιο γάλα είναι το αντίστοιχο με αυτό που έδινες στην Ελλάδα, και τι; δεν έχουν πιπίλες με καουτσούκ; 
Και πόσες άπειρες στιγμές που χρειάζεσαι μια συμβουλή για το πως να χειριστείς κάτι καινούργιο που αφορά το μωρό ή μια γλυκιά κουβέντα ότι τα πας μια χαρά... τίποτα...

Μοναξιά. Αχ, μοναξιά! Μια ιδιαίτερη και αλλιώτικη μοναξιά.
Διπλής όψης.
Η πρώτη όψη έχει να κάνει με το ότι είσαι μέσα, κλεισμένη σε ένα σπίτι με ένα μωρό. Που όσο κι αν το αγαπάς θέλεις απλώς κάποιες φορές να τσιρίξεις. Γιατί κουράστηκες όλη μέρα να αλλάζεις πάμπερς και να τραγουδάς το 'αχ, κουνελάκι'. Γιατί βαρέθηκες που για να κάνεις επιτέλους ένα μπάνιο της προκοπής πρέπει να καταστρώσεις σρατηγικό σχέδιο. Γιατί και μια ενήλικη κουβέντα κατά τη διάρκεια της μέρας χρειάζεται που & που... Η άλλη όψη είναι ότι ζεις μόνη σου όλες τις χαρές του παιδιού σου. Το πρώτο χαμόγελο, την πρώτη κρέμα που θα φάει, το πρώτο μπουσούλημα. Δεν μπορείς να τα μοιραστείς πραγματικά με κανέναν, τη μαμά σου/ αδερφή σου/ κολλητή σου. Μόνο με ένα τηλέφωνο ή μέσω skype στην καλύτερη. Αλλά όπως και να το κάνεις δεν είναι εκεί δίπλα σου όσοι αγαπάς.

Για το θέμα της βοήθειας νομίζω ότι δε χρειάζεται καν να σχολιάσω... ΜΗΔΕΝ!
Εκεί αποζητάς νοερά τη μανούλα σου, και σκέφτεσαι πόσο θα την ήθελες εκεί. Για να φτιάξει ένα φαγητό, για να κοιμήσει μια φορά έστω εκείνη το μωρό, για να βγεις ένα βράδυ έξω με τον άντρα σου και να βγάλεις αυτές τις ρημάδες τις πυτζάμες...

Αυτή είναι η πραγματικότητα των πρώτων περίπου 2 χρόνων...
Φυσικά με ατελείωτη χαρά που έχεις δίπλα σου το μωράκι σου, αλλά και με δυσκολία... Μεγάλη!

Και επειδή ο σκοπός αυτού του ποστ δεν είναι να σας νταουνιάσω, αλλά ακριβώς το αντίθετο, θέλω να σας πω εδώ ότι όλο αυτό το σκηνικό κάποτε τελειώνει!
Περίπου στα 2 χρόνια θα έλεγα... Που το παιδάκι σου είναι πια πιο ανεξάρτητο. Που κοιμάται πλέον κανονικά. Που μπορείς να βγεις βόλτα μαζί του χωρίς να κουβαλάς την Άρτα και τα Γιάννενα. Που σου μιλάει κι έχεις πια παρεούλα. Που ξεκινάει παιδικό σταθμό, έστω για λίγες ώρες, κι επιτέλους υπάρχει και λίγος χρόνος για σένα.
Αυτό είναι το κλου του ποστ κυρίες μου... Ξέρω, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ξέρω, ότι κάποιες περνάτε δύσκολα τώρα, αλλά σας υπόσχομαι ότι σε λίγο... σε πολύυυυ λίγο, τελειώνει!

Σας στέλνω σε όλες εσάς μια τεράστια αγκαλιά! Με πολλή υπομονή μέσα :)


 photo sig1.png

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Ασκήσεις ηρεμίας...

Είσαι στην παραλία και προσπαθείς να χαλαρώσεις...
Παρατηρείς γύρω σου και τι βλέπεις;

Παιδάκια να παίζουν και να φωνάζουν...
"Δικό μου είναι το κουβαδάκιιιι" & "Μαμάαα, μου χάλασε το κάστρο"
και κάπου εκεί κοντά τους έρμες μαμάδες που φωνάζουν...
"Μην πετάς πέτρες" & "Βάλε τα μπρατσάκια σου"

Κοιτάς και από την άλλη μεριά και βλέπεις κάτι ξανθά παιδάκια να παίζουν ήρεμα και τη μαμά στην ξαπλώστρα να διαβάζει το βιβλίο της.

Μα τι γίνεται λες; Γιατί της μιας μαμάς της βγαίνει από τη μύτη η βόλτα στη θάλασσα και η άλλη ξαπλάρει μέχρι να γίνει κόκκινη σαν το καβούρι;;

Είναι απλό! Η μία είναι μεσογειακή μαμά & η άλλη βορειο-ευρωπαία!


Έχει, λοιπόν, αγαπητές φίλες ένα μήνα τώρα που η Νικόλ ξεκίνησε σχολείο.
Κι επειδή ζορίζεται να με αποχωριστεί (κοινώς βαλαντώνει στο κλάμα) έχω περάσει κι εγώ άπειρες ώρες στο σχολείο της αυτό το μήνα για να τη βοηθήσω να προσαρμοστεί.

Τις προάλλες, την ώρα που κάθονται όλα τα παιδιά στο τραπέζι για τραγουδάκια, ζωγραφική κτλ
άρχισαν οι δασκάλες να παίζουν ''το παιχνίδι της ησυχίας''.
Πώς παίζεται;
Αρχίζουν όλα μαζί να φωνάζουν, να χτυπάνε τα χέρια στο τραπέζι κτλ μέχρι η δασκάλα να πει ΣΤΟΠ!
Μόλις πει 'στοπ' πρέπει να ακινητοποιηθούν! Για μερικά δευτερόλεπτα στην αρχή και μετά για περισσότερο χρόνο.
Και τα βλεπες να φωνάζουν και να χτυπιούνται και στο 'στοπ' να κοκκαλώνουν.
Όχι όλα φυσικά, αλλά η άσκηση γινόταν κυρίως για εκείνα, και οι δασκάλες επέμεναν μέχρι να σταματήσουν και να μείνουν για λίγη ώρα ήσυχα.
"Μαθαίνουν να πειθαρχούν μέσα από το παιχνίδι" μου εξήγησε μετά η δασκάλα.

Το πόσο μου άρεσε ΔΕΝ περιγράφεται!!!
Είμαι πολύ υπέρ της πειθαρχίας, και χαίρομαι που οι Ολλανδοί το έχουν στο σύστημά τους!
Πιστεύω ότι ένας άνθρωπος που μαθαίνει από μικρός να πειθαρχεί (σε λογικά εννοείται πλαίσια),
είναι πιο ευτυχισμένος στο μέλλον.

Λοιπόν;! Λέτε φέτος κι εγώ στην παραλία να αράζω στην ξαπλώστρα και η Νικόλ να είναι στον αυτόματο;;
Ή μήπως το dna θα υπερισχύσει; ...Οψόμεθα!!

*Πηγή φωτογραφίας
 photo sig1.png