Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Εκείνο το γαμημένο τηλεφώνημα...

Όταν φεύγεις στο εξωτερικό, αφήνεις πίσω σου πολλούς ανθρώπους που αγαπάς.
Οι πιο σημαντικοί από αυτούς... οι γονείς σου φυσικά.
Κι όσο περνάνε τα χρόνια, κι εκείνοι μεγαλώνουν, μεγαλώνουν μαζί και οι τύψεις, που τους άφησες μόνους, στα όμορφα αλλά και στα δύσκολα.
Τύψεις γιατί δε ζεις πια μαζί τους τα σημαντικά. Γιατί με την απόφασή σου να φύγεις, τους στερείς στιγμές, όπως γιορτές και γενέθλια, σχολικές παραστάσεις, κυριακάτικα τραπέζια, βόλτες κι όλα τα σχετικά.
Κυρίως όμως τύψεις για τις δύσκολες στιγμές που απλά λείπεις, αυτές είναι οι χειρότερες.
Δεν είσαι εκεί για να τους πας στο γιατρό, να τους κάνεις παρέα όσο είναι άρρωστοι, να τους ψωνίσεις  κάτι, να τους μαγειρέψεις μια φορά στο τόσο... να τους νοιαστείς ρε παιδί μου, έτσι όπως έκαναν εκείνοι πάντα όταν ήσουν μικρή.
Και ξέρεις ότι κάποια στιγμή, κάποια άθλια στιγμή, θα λάβεις εκείνο το τηλεφώνημα.
Το τηλεφώνημα που σου κόβει τα πόδια και κάνει την καρδιά να σταματά να χτυπά.
Στις 5 το πρωί... μέσα στα μπερδεμένα σου από το άγχος όνειρα, εκείνο το "ο μπαμπάς"... "έφυγε...".
Έφυγε... Η πιο αιχμηρή λέξη στον κόσμο.
Έφυγε.
Ο μπαμπάς μου.
Ο δικός μου μπαμπάς, απλά πια δεν υπάρχει.
Και μέσα στα δάκρυα, να πρέπει να βρεις την ψυχραιμία να ψάξεις για τα πρώτα εισιτήρια.
Έφυγε.
Άκου λέξη... Λάθος λέξη για τον δικό μου μπαμπά. Σόρυ αλλά ο δικός μου μπαμπάς πέθανε. Δεν έφυγε. Δεν ήταν από τους τύπους που φεύγουν. Ήταν ακριβώς το αντίθετο. Βράχος. Πάντα εκεί.
Ο μπαμπάς μου. Που έχασε τη μητέρα του όταν ήταν 7 χρονών και από τότε το όνειρο του ήταν να φτιάξει μια μεγάλη και δεμένη οικογένεια. Και το πέτυχε.
Ο μπαμπάς μου. Ο πιο ψηλός μπαμπάς από όλους. Σχεδόν δυο μέτρα. Που μικρή με έβαζε να πατάω με τα πόδια μου στα δικά του και χορεύαμε τανγκό.
Ο μπαμπάς μου. Ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που γνώρισα. Κινητή εγκυκλοπαίδεια. Που ενώ σπούδαζε στα γερμανικά, μάθαινε μόνος του ιταλικά γιατί ήθελε να διαβάσει την "Θεία Κωμωδία" του Δάντη στο πρωτότυπο.
Ο μπαμπάς μου. Πάντα γλυκομίλητος. Πάντα καλοσυνάτος. Πάντα εκεί να μας μιλήσει, να μας συμπαρασταθεί. Ένας μπαμπάς που δε με μάλωσε κυριολεκτικά ούτε μισή φορά στη ζωή μου. Πάντα ψύχραιμος και υπομονετικός, να με ακούσει, να μου εξηγήσει.
Ο μπαμπάς μου που ενώ ξέρω πόσο λυπήθηκε όταν έφυγα, δε μου το είπε ποτέ.

Αγαπημένε μου μπαμπά, εύχομαι να είσαι κάπου εκεί ψηλά ελεύθερος και να πετάς....
Το σ'αγαπώ και το σε ευχαριστώ μοιάζουν λέξεις μικρές...
Ο κόσμος μου είναι πια φτωχότερος χωρίς εσένα.
Χωρίς εσένα δε θα είμαι ποτέ πια ο ίδιος άνθρωπος.
Θα κάνω όμως αυτό που σου υποσχόμουν κάθε φορά που μιλούσαμε τους τελευταίους μήνες...
"Θα είμαι δυνατή και θα προσέχω τα κορίτσια μου." Αυτό δε μου ζητούσες; Τότε αυτό.
Καλό ταξίδι μπαμπάκα, καλή αντάμωση μετά από χρόνια... Αντίο...

"Το τανγκό, το ωραιότερο του κόσμου, είναι αυτό που χορεύουμε μαζί".......  
Μπαμπά......


 photo sig1.png

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Εργαστήρι Ζαχαροτεχνίας!

Αγαπημένες μου,το καλοκαίρι τελείωσε (γιούπιιιι!!! ...θα τα πούμε αναλυτικά σε άλλη ανάρτηση γι' αυτό) και ο κάθε κατεργάρης βρέθηκε πάλι στον πάγκο του, να μετράει αντίστροφα τις μέρες ως τις επόμενες διακοπές.
Εμείς γυρίσαμε και προσπαθούμε να μπούμε σε χειμερινό ρυθμό. Μόλις τα καταφέρω θα αρχίσω και πάλι να γράφω, μέχρι τότε όμως ήθελα να σας πω για μια πολύ ενδιαφέρουσα δραστηριότητα που ξεκινάει στη Θεσσαλονίκη. Και είμαι πολύ ενθουσιασμένη να σας μιλήσω γι' αυτό, γιατί μια παλιά καλή μου φίλη βρίσκεται πίσω από αυτό! Και όταν οι φίλοι σου πετυχαίνουν, και κάνουν το ταλέντο τους δουλειά, τότε νιώθεις διπλά χαρούμενος!

Δεν ξέρω αν έτυχε να πέσετε πάνω της, αλλά αν ναι σίγουρα θα έχετε μείνει με το στόμα ανοιχτό με τις τούρτες που φτιάχνει. Είναι απλά φοβερή! Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα για την ταλεντάρα της μπείτε στη σελίδα της στο facebook εδώ.
Η Γιούλη, λοιπόν, του Petite Julie, ξεκινάει ένα παιδικό εργαστήριο ζαχαροτεχνίας στη Θεσσαλονίκη. Τα μαθήματα θα γίνουν σε τέσσερα διαφορετικά σημεία της πόλης: Καλαμαριά, Πυλαία, Εύοσμος & Ρετζίκι. Οπότε, όπου κι αν μένετε, δε θα είναι μακριά σας.





Είμαι σίγουρη ότι θα σκίσει γιατί εκτός από το ταλέντο της, έχει κι έναν πολύ θετικό χαρακτήρα που θα μαγνητίσει τα παιδάκια. Ούτως ή άλλως, όντας και η ίδια μικρό-μαμά... ξέρει τα κόλπα για να κρατάει το ενδιαφέρον! Μακάρι να μπορούσε να πάρει μέρος και η Νικόλ μου, είμαι σίγουρη ότι θα της άρεσε τρελά! Δεν πειράζει όμως, ευχόμαστε στο Petite Julie και σε όλα τα τυχερά παιδιά που θα βρεθούν εκεί, έναν πολύ δημιουργικό & κεφάτο χειμώνα!
Φιλιά για την ώρα.... Και όνειρα γλυκά τσούπρες...

 photo sig1.png

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Περί διαφορετικότητας

Μεγαλώνοντας ένα παιδί ( ή δύο) στο Άμστερνταμ...

Το μόνο σίγουρο είναι πως εδώ τα κορίτσια μου θα μεγαλώσουν ανοιχτόμυαλα.
Το Άμστερνταμ είναι μια ιδιαίτερη πόλη. Με την καλή έννοια.
Είναι μια πόλη γεμάτη από πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους.
Άσπρους, μαύρους, κίτρινους, ψηλούς, κοντούς, άθεους, μουσουλμάνους, γκέι, στρέιτ, οικογενειάρχες, μποέμ κ.ο.κ.
Ο κάθε ένας νιώθει ελεύθερος να είναι ο εαυτός του. Και κανείς δεν ασχολείται με τον διπλανό του.
Πόσο κουλ είναι αυτό;!
Θυμάμαι ακόμα τότε που η Νικόλ πήγαινε στον παιδικό σταθμό και είχε δύο φίλες μαυρούλες. Μια μέρα καθώς γυρνούσαμε στο σπίτι μου είπε: "Μαμά, ξέρω γιατί η Ντανού και η Κλάσκε είναι καφέ, ενώ εγώ είμαι ροζ. Εκείνες όταν ήταν μικρές έπεσαν σε παγωτό σοκολάτα, ενώ εγώ στη φράουλα".
Και σε μια τόσο μικρή πρόταση κρύβεται όλη η αγνότητα του κόσμου...
Μέσα στο παιδικό της μυαλουδάκι προσπαθούσε να ορίσει την διαφορετικότητα.
Έτσι και χθες που μου είπε: "Μαμά, να σου πω κάτι τρελό, ο Ρόμαν έχει δυο μπαμπάδες."
Άρπαξα την ευκαιρία για να δω πως το αντιλαμβάνεται όλο αυτό. Συζητήσαμε και της είπα πως υπάρχουν πολλές διαφορετικές οικογένειες. Πως συνήθως υπάρχουν μια μαμά κι ένας μπαμπάς. Αλλά ότι υπάρχουν και οικογένειες με δύο μπαμπάδες, ή δύο μαμάδες. Είτε με έναν μόνο γονιό. Και πως το σημαντικό είναι να υπάρχει αγάπη και χαρά σε ένα σπίτι. (Ναι, ακριβώς, μόνο η αγάπη πιστεύω δε φτάνει).
Μου αρέσει που το παιδί μου θα μάθει να μην βάζει ταμπέλες. Που αυτόματα θα αποδέχεται την διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα του συνανθρώπου της. Είναι αδύνατον να είσαι κομπλεξικός και να επιβιώσεις σε αυτήν την πόλη. Κι αυτό της δίνει ταυτότητα. Και πόσο πολύ μου αρέσει...

 photo sig1.png

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Βιβλίο- "Δεν πάω πουθενά με ξένους"

Πριν μερικές εβδομάδες είχα πάει σε μια φίλη μου λιγάκι μακριά από το σχολείο της Νικόλ, φεύγοντας μπέρδεψα τα τραμ, κι έτσι θα έφτανα καθυστερημένα στο σχολείο για να την παραλάβω.
Έστειλα λοιπόν μήνυμα σε μια φίλη μου, που είναι και μαμά ενός συμμαθητή της, λέγοντάς την να ενημερώσει τη δασκάλα ότι θα αργήσω 5-10 λεπτά.
-''Θες να την πάρω σπίτι μου και να ρθεις να την πάρεις από εμένα;'' ,με ρώτησε μια που μένουμε πολύ κοντά, αλλά της απάντησα πως η Νικόλ αποκλείεται να πάει μαζί της, χωρίς να της το έχω πει εγώ.

Κι αυτό γιατί έχουμε στη βιβλιοθήκη μας το εξής βιβλίο:

Το βιβλίο μιλάει για ένα κοριτσάκι τη Μελίνα, η οποία περιμένει έξω από το σχολείο.
Περνάνε, λοιπόν, διάφοροι που της λένε να πάει μαζί τους, γείτονες, φίλοι, άγνωστοι και μας εξηγεί κάθε φορά γιατί δεν τους ακολουθεί.
Το ωραίο, όμως, είναι ότι στο τέλος του βιβλίου υπάρχει μια λίστα για το δικό σου παιδί, την οποία συπμληρώνετε παρέα. Μια λίστα με το ποιους επιτρέπει η μαμά και ο μπαμπάς να το παραλάβουν.

Έτσι, κι εμείς έχουμε γράψει τη λίστα μας, και την επαναλαμβάνουμε συχνά, για να μην ξεχαστεί. Η Νικόλ ξέρει ότι εκτός από εμένα, τον Δαμιανό, και δυο φίλες μου ελληνίδες που μένουν στη γειτονιά, δεν μπορεί να πάει με κανέναν άλλον, εκτός κι αν το έχουμε συζητήσει πριν πάει σχολείο.
Μετά από εκείνη τη μέρα που άργησα, προσθέσαμε και δυο μαμάδες συμμαθητών της, με τις οποίες κάνω πολύ παρέα και για τις οποίες είμαι σίγουρη.
Αφού τις προσθέσαμε της είπα: "Ωραια, προσθέσαμε τη μαμά του Σεμπάστιαν, αλλά αν έρθει ο μπαμπάς του θα πας μαζί του;" Η απάντηση ήταν "όχι". Μπράβο το κορίτσι μου! Όχι ότι έχει κάτι ύποπτο ο μπαμπάς του Σεμπάστιαν, συμπαθέστατος είναι ο άνθρωπος, απλά ήθελα να πιάσει το νόημα!! Και το έπιασε 👍😋😊

Δεν πάω πουθενά με ξένους
Σειρά : Φραουλίτσα 5-6 χρονών
Ημ. Έκδοσης : 19/04/2010
Σελίδες : 40
Συγγραφέας & Εικονογράφος : Dagmar Geisler
Μεταφραστής : Δομινίκη Σάνδη
Εκδόσεις : Ψυχογιός
 photo sig1.png

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Η ανατομία μιας βαλίτσας!

'Εχει μόλις μιάμιση μέρα που γυρίσαμε από Ελλάδα.
Και μόλις μιάμιση ώρα που το σπίτι είναι τακτοποιημένο!
Τέσσερις βαλίτσες, (..επιτέλους) άδειες στο υπόγειο.
Ρούχα στη θέση τους. Φαγητά στη θέση τους. Βιβλία στη θέση τους.
Καλλυντικά στη θέση τους. Παιχνίδια στη θέση τους κ.ο.κ.
Ναι-ναι όλα αυτά σε μια βαλιτσούλα (+σε μια ακόμα βαλιτσάρα!).
Θυμάμαι ακόμα τις πρώτες φορές που επέστρεφα και άνοιγα τη βαλίτσα μου και ήταν μπροστά ο Δαμιανός! 'Ετριβε τα μάτια του με όσα έβγαζα από μέσα. Τέτοιο ταλέντο ούτε ο Σπορτ Μπίλυ!
Εντάξει, ίσως είμαι λίγο υπερβολική το παραδέχομαι. Έχουμε κι εδώ σούπερ μάρκετ, και βιβλία, και σαμπουάν, και από όλα δηλαδή!
Αλλά αν δεν φέρεις από "κάτω" τραχανά, σοκολάτες ΙΟΝ, χυλοπίτες, αφρόλουτρο Κορρέ, δυο-τρία βιβλία που κυκλοφόρησαν τελευταία και κανά δυο παιχνίδια για τα κορίτσια από το Public, τότε δεν κυλάει ελληνικό dna στο αίμα σου, τέλος! χεχε 😜

Τώρα που το σκέφτομαι, είμαι σίγουρη για δύο πράγματα: Πρώτον, όσες ζείτε στο εξωτερικό κάνετε ακριβώς τα ίδια. Δεύτερον, πρέπει να είναι πολύ διασκεδαστική δουλειά να τσεκάρεις από το σκάνερ τις βαλίτσες στο αεροδρόμιο. Το τι βλέπουν προφανώς αυτοί οι άνθρωποι, δε λέγεται!!
Σας φιλώ σταυρωτά και πάω να τσακίσω μια ΙΟΝ αμυγδάλου! Έτσι για το καλό...

 photo sig1.png

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Τότε & Τώρα!

Καθώς μεγαλώνει το μπεμπούλι μας, όλο και ανεβαίνουν από την αποθήκη κούτες, από όσα είχα φυλάξει από την εποχή που είχα τη Νικόλ μικρή.
Και είναι πολύ όμορφο συναίσθημα όταν για παράδειγμα ανοίγεις μια κούτα με ρούχα, που είχες να δεις 5 χρόνια, και θυμάσαι πάλι στιγμές. "Αχ, να το φόρεμα που φορούσε στο γάμο μας", ή "το μπουφάν που μόλις της το φορέσαμε πρώτη φορά έκανε ένα ξεγυρισμένο εμετό πάνω του", κι άλλα τέτοια ωραία κι αστεία.
Και είναι πολύ γλυκό που φοράω στη Στελλίτσα τα ίδια ρούχα. Μάλιστα βγάζω και φωτογραφίες ακριβώς ίδιες (όταν προλαβαίνω!). Στο ίδιο σημείο, με τα ίδια ρούχα, ίδια ηλικία. Και φτιάχνω κολλάζ, ώστε να τις έχουν όταν μεγαλώσουν. Κι ενώ ανυπομονούσα να μεγαλώσει λίγο η μικρή για να αρχίζω να δίνω ρούχα και να ελαφρύνουμε λιγάκι τις ντουλάπες... τώρα δεν μπορώ να τα αποχωριστώ!


Εκτός από τα ρούχα όμως, έχουν ανέβει από την αποθήκη ένα σωρό ακόμα πράγματα.
Καρεκλάκια, παιχνίδια, στρωματάκια, σκεύη μαγειρικής κτλ.
Και τώρα που είμαι πια "παλιά μαμά", μπορώ να αντιληφθώ ποια από όλα αυτά άξιζαν να τα αγοράσουμε, και ποια όχι. Η αλήθεια έιναι ότι σαν νέοι γονείς πήραμε πολλά που δεν χρειάζονταν, ή που τουλάχιστον δεν χρειαζόταν να είναι τόσο ακριβά.
Κι επειδή αν αρχίσω να απαριθμώ θα μας πάρει η νύχτα, θα σας πω το πιο χρήσιμο και το πιο άχρηστο στη δική μας περίπτωση!
Το πιο χρήσιμο, λοιπόν, το οποίο συστήνω σε ΌΛΕΣ, είναι αυτό (και δεν είναι διαφήμιση):

Απλά μας έσωσε άπειρες φορές! Στην παραλία, στο αεροπλάνο... παντού!!
Μπορείς είτε να το χρησιμοποιήσεις σαν γιογιό με σακουλίτσα, είτε σε λεκάνη.
Αν είστε ειδικά σε φάση που βγάζετε πάνα, α-γο--ρά-στε το!

Το πιο άχρηστο ήταν το κρεβατάκι τους. Ένα πανάκριβο κρεβάτι, του οποίου τη μάρκα δε χρειάζεται να αναφέρω, γιατί δεν έχει καμία σημασία, απλά θα σας πω ότι έκανε 400 ευρώ.
Το σημαντικό είναι ένα καλό στρώμα. Και όχι το ξύλινο κρεβάτι. Λάθος λοιπόν!

Αυτά για σήμερα αγαπητές φίλες 😘😋😅
Πάω για ύπνο, γιατί σε ένα τριωράκι έχω εγερτήριο...!!!
Πότε είπαμε κοιμούνται σερί όλο το βράδυ;;;;......


 photo sig1.png

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Blog No 2!

Αγαπημένες μου!
Τις τελευταίες μέρες τρέχω και δε φτάνω.
Το μεγάλο μου κορίτσι άρρωστο, το μικρό μόλις ξεκίνησε φρουτόκρεμες κτλ και δεν τρελαίνεται και πολύ, οι βαλίτσες ανοιχτές στο σαλόνι καθότι σε 3 μέρες πετάμε για Ελλάδα κι εγώ όποτε βρω χρόνο στα κλεφτά να κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή...

Πριν ένα χρόνο και κάτι είχα μια ιδέα για ένα νέο blog. Το ξεκίνησα τότε με πολύ ενθουσιασμό, μόνο που ένα μήνα μετά έμεινα έγκυος και μου κόπηκε απότομα η χαρά... Με ναυτίες και τα συναφή μόνο στο blog δεν είχα το μυαλό μου. 😒 Είχε όμως λίγους μήνες, αφού γυρίσαμε και με τη μπεμπούλα στην Ολλανδία, που το σκεφτόμουν και πάλι πολύ...
Και παρόλο που ο χρόνος μου είναι ελάχιστος, αποφάσισα να το ξαναρχίσω!
Άλλωστε η κατάλληλη στιγμή δεν είναι ποτέ τώρα, όπως λέει και το σοφό ρητό, οπότε είπα στο εαυτό μου ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ!

Αν θέλετε να ρίξετε μια ματιά μπορείτε ΕΔΩ.
Λέγεται the must .com και ουσιαστικά είναι ένα blog με διάφορες δικές μου προτάσεις!
Τη σελίδα του στο facebook αν θέλετε να με ακολουθήσετε τη βρίσκετε ΕΔΩ.

Και φυσικά δε θα παραμελήσω το πρώτο μου μπλογκάκι, αλλά όπως γίνεται πάντα όταν αποκτάς "δεύτερο παιδί" ο χρόνος αναγκαστικά θα μοιράζεται...
Σας καληνυχτώ κι εύχομαι να περάσατε μια όμορφη Αγιο-Βαλεντίστικη μέρα 😋😊
Φιλάκιαααα.....


 photo sig1.png

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Ένα ίσον κανένα!



Ένα ίσον κανένα.
Αυτή η φράση με εκνεύριζε αφάνταστα όσο είχα ένα παιδί.
Και τώρα δηλαδή που έχω δύο παιδιά, το ίδιο αφάνταστα με εκνευρίζει.
Τη θεωρώ τρομερά υποτιμητική για τους γονείς με μοναχοπαίδια.
Και είναι και εντελώς άκυρη, γιατί φυσικά το κάθε παιδί είναι διαφορετικό.
Και μπορεί κάλλιστα να έχεις ένα, αλλά δύσκολο παιδί, ή δύο, τρία εύκολα παιδιά.

Εμένα προσωπικά το να έχω ένα παιδί μου φάνηκε πιο δύσκολο!
Ναι οκ, μπορεί πρακτικά με τα δύο παιδιά να έχεις περισσότερες δουλειές, όμως έχεις ήδη συνηθίσει.
Το πέρασμα από το μηδέν παιδιά στο ένα, για μένα ήταν πολύ πιο ΄βαρύ΄.
Από εκεί που ασχολείσαι μόνο με τον εαυτό σου, τη δουλειά σου, τα χόμπυ σου, τον άντρα σου, τους φίλους, ξαφνικά ο εαυτός σου για ολόκληρους μήνες (ας μην πω χρόνια και ψυχοπλακωθώ) πάει πίσω-πίσω στην ουρά προτεραιότητας. Από το πουθενά σκάει μύτη ένα ανθρωπάκι που σου φέρνει τα πάνω-κάτω. Το να κάνεις μπάνιο, το να φας με την ησυχία σου σαν άνθρωπος, το να κοιμηθείς ένα βράδυ σερί, όλα αυτά φαντάζουν σαν όνειρο απατηλό!
Στα δύο παιδιά ή στα τρία (ή στα τέσσερα αν έχεις μαζοχιστικές τάσεις), ξέρεις πια τι σε περιμένει.
Επίσης, η κάθε γυναίκα είναι διαφορετική. Κάποιες είναι πιο έτοιμες να γίνουν μαμάδες.
Κάποιες έχουν βοήθεια και κάποιες όχι. Υπάρχουν γενικά για να μη μακρηγορώ πολλοί παράγοντες που μπορούν να κάνουν πιο εύκολη ή πιο δύσκολη μια καθημερινότητα.
Γι' αυτό παρακαλώ όχι άλλα κλισέ...
Ένα παιδί ίσον ένα. Δύο παιδιά ίσον δύο. Τρία παιδιά ίσον τρία. Και ούτω καθεξής....

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Μια χάρη για μένα, μαμά...

Τον τελεταίο καιρό, "παίζει" μια διαφήμιση στην ολλανδική τηλεόραση, η οποία σε βάζει σε σκέψεις.
Είναι η διαφήμιση για ένα επώνυμο τσάι, το pickwick, και τη θεωρώ πολύ αφυπνιστική!
Μπορείτε να την παρακολουθήσετε στο βιντεάκι παρακάτω, αλλά επειδή είναι στα ολλανδικά θα σας μεταφέρω λιγάκι τον διάλογο πριν τη δείτε...

Η διαφήμιση ξεκινάει με ένα κορίτσι που κάνει προπόνηση. Μας συστήνει τον μπαμπά της που είναι και ο προπονητής της ομάδας και ακριβώς μετά, μας συστήνει τη μαμά της, με το σχόλιο ¨Αυτή είναι η μαμά μου, η οποία είναι συνέχεια στο κινητό".
 Η διαφήμιση συνεχίζει δείχνοντας καθημερινές στιγμές, τις οποίες ουσιαστικά η μαμά της χάνει, λόγω του ότι ασχολείται διαρκώς με το κινητό της.
Το κορίτσι λέει πως η μαμά της είναι η καλύτερη του κόσμου, όμως τελευταία δεν έχει πολύ χρόνο για εκείνη, γιατί έχει συνέχεια το βλέμμα της καρφωμένο στην οθόνη του κινητού.
Έτσι αποφασίζει να της ζητήσει μια χάρη. Της ζητάει να πάνε να περπατήσουν παρέα και να πιούν τσάι σε ένα όμορφο μέρος κι εκεί θα της κάνει μια ερώτηση. Η μαμά μιλάει στην κάμερα και λέει πως δεν έχει ιδέα τι θα την ρωτήσει. Ανοίγει το φακελάκι από το τσάι και η ερώτηση είναι η εξής:
"Μπορείς για μια ολόκληρη μέρα να έχεις το κινητό σου κλειστό;"

Η απάντηση φυσικά της μαμάς είναι ναι... ¨Μια μέρα χωρίς καθόλου κινητό; Χωρίς παιχνίδια, χωρίς ίντερνετ; ρωτάει... και το κοριτσάκι απαντάει καταφατικά... "ναι, μια μέρα χωρίς τίποτα από αυτά."


Τα κινητά έχουν γίνει πια τόσο έξυπνα, που μπορούν να αντικαταστήσουν τα πάντα γύρω μας.
Και είναι εθιστικά. Τρομερά εθιστικά...
Μια συμβουλή, από μια μαμά που ήταν εθισμένη κι έχει κάποιους μήνες που έκοψε αυτήν την κακή συνήθεια... Η ζωή είναι δίπλα μας, στα παιδιά μας, στο σπίτι μας, στη δουλειά μας, στο δρόμο που περπατάμε και δεν κοιτάμε πια τίποτα γύρω μας... Αφήστε το κινητό στην τσάντα ή στο χωλ -όπως κάνω εγώ-. Διαγράψτε τα απ που σας τραβούν συνεχώς την προσοχή. Στη περίπτωσή μου ήταν το φεισμπουκ, το οποίο το έσβησα από την οθόνη μου και από τότε κέρδισα χρόνο. Αλήθεια.
Η τεχνολογία καλπάζει, αλλά με την ταχύτητά της παρασέρνει κι εμάς. Πρέπει να βρίσκουμε τον τρόπο να της αντιστεκόμαστε και να κρατάμε "ζωντανά" και υγιή γύρω μας όσα αγαπάμε, όπως τις σχέσεις μας.


 photo sig1.png

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Καλή νέα χρονιά!

Αγαπημένες μου ιντερνετο-φίλες,
Σας εύχομαι μια υπέροχη νέα χρονιά! Με υγεία, επιτυχίες & άπειρη χαρά!!!

Για εμένα το 2017 ξεκίνησε με το πιο ωραίο "δώρο"... την κολλητή μου φίλη πέντε μέρες σπίτι μου!
Έχει σχεδόν 7 χρόνια που έφυγα από την Ελλάδα και μέχρι τώρα είχε καταφέρει να με επισκεφτεί μόνο μια φορά στα πρώτα μου γενέθλια εδώ. Από τότε μεσολάβησαν 3 μωρά, μερικές μετακομίσεις, αλλαγές δουλειάς κτλ οπότε ήταν πραγματικά δύσκολο να το κανονίσουμε.
Φέτος όμως ο κουμπάρος μου - και άντρας της- αποφάσισε να της κάνει σούπερ Χριστουγεννιάτικο δώρο έκπληξη! Να μου τη στείλει συστημένη εδώ στο Άμστερνταμ 😋

Όπως σωστά φαντάζεστε περάσαμε καταπληκτικά!
Βολτάραμε, ψωνίσαμε, μιλήσαμε, κάναμε ποδηλατάδες, πατινάζ (φάγαμε από μια τούμπα η καθεμία, η δική μου πιο θεαματική ομολογουμένως...), θυμηθήκαμε παλιές ιστορίες, γελάσαμε πολύ.
Και η Νικόλ επιτέλους "χόρτασε" τη νονά της!
Εκτός από διασκέδαση όμως, επειδή είμαστε και προκομμένα κορίτσια, κάναμε και δουλειά 😁
Ανακαλύψαμε διάφορα υφάσματα για τα φορεματάκια της. Γιατί σε περίπτωση που δεν την ξέρετε, η φιλενάδα μου είναι η δημιουργός των υπέροχων φορεμάτων Marvie

Εύχομαι η χρονιά να συνεχιστεί το ίδιο όμορφα για εμένα, αλλά και για όοοοολον τον κόσμο!
Τα παιδάκια μας να είναι γερά κι εμείς χαμογελαστές.
Σας φιλώ! 💓
 photo sig1.png